การเป็นครูนาฏศิลป์ในปัจจุบันไม่ได้ง่ายเหมือนที่หลายคนคิด เพราะนอกจากการสอนท่ารำและศิลปะการแสดงแล้ว ยังต้องมีการเตรียมตัวและปรับลุคให้เหมาะสมกับงานด้วยเหมือนการแต่งหน้าทำผมสำหรับไปงานสำคัญ ซึ่งบางครั้งครูเองก็รู้สึกว่ายากขึ้นมากจริงๆ ตอนที่ผมได้รับโอกาสไปทำงานกับครูนาฏศิลป์ในมหาวิทยาลัย พบว่าไม่ได้เพียงแค่ถ่ายทอดวิชาการ แต่ยังต้องเข้าใจความต้องการของนักเรียนและความคาดหวังจากผู้จัดงานหรือผู้บริหาร การแต่งตัวและการสื่อสารจึงเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยเสริมภาพลักษณ์ความเป็นมืออาชีพของครู หลายครั้งครูต้องใช้เวลาเตรียมตัวมากกว่าการสอน เพื่อให้มั่นใจว่าทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้ว่าจะมีความเหนื่อยล้าและภาระหน้าที่เยอะ แต่ความรักในงานและความตั้งใจสอนให้ศิลปะนาฏศิลป์ยังคงเป็นแรงบันดาลใจที่ทำให้ครูหลายคนไม่ยอมแพ้ ในยุคนี้การได้รับการสนับสนุนและความเข้าใจจากสังคมและผู้เรียนจึงเป็นสิ่งสำคัญมาก ที่จะช่วยให้ครูนาฏศิลป์สามารถส่งต่อมรดกทางวัฒนธรรมนี้ไปยังรุ่นต่อไปได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีชีวิตชีวาอย่างแท้จริง