หายไปจนเกือบหลับแต่กลับมาเขียนต่อได้ เพราะ 'หยุดทำ' 4 ข้อ

การเขียนบันทึกหรือจดใจนั้นเป็นกิจกรรมที่ช่วยบำบัดใจและทำให้เรารู้จักตัวเองดีขึ้น แต่บางครั้งเราก็อาจเผชิญกับอุปสรรค เช่น การหยุดเขียนกลางทางเพราะรู้สึกผิดที่ขาดหายไป หรือกดดันตัวเองว่าจะต้องเขียนให้สมบูรณ์แบบทุกหน้ากระดาษ ลองมาแชร์ประสบการณ์และวิธีแก้ไขที่ช่วยให้ผมกลับมาเขียนต่อได้อย่างไม่เครียดกันดูนะครับ สิ่งแรกที่ผมเรียนรู้คือ "หยุดไล่ตาม" วันที่ขาดไป เพราะการพยายามเขียนตามให้ครบวันทำให้รู้สึกหนักใจและเหนื่อยเกินไป ผมเปลี่ยนเป็น "ข้ามช่วงที่หายไป" และเริ่มเขียนจากวันนี้ใหม่ได้เลย โดยไม่ต้องรู้สึกผิดเลยว่าขาดวันไหนไปบ้าง ประการที่สอง "หยุดอธิบายหรือต้องขอโทษกับการหายไป" ผมแค่เปิดโน้ตหน้าถัดไปแล้วเขียนคำว่า "กลับมาแล้วนะ" สั้นๆ เหมือนได้ทักทายเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน เหมือนเป็นการเริ่มใหม่อย่างสบายใจโดยไม่ต้องอธิบายอะไร ข้อสามคือ "หยุดกดดันตัวเองให้สมบูรณ์แบบ" ไม่จำเป็นต้องบันทึกเหตุการณ์หรือความรู้สึกทั้งหมดในหน้ากระดาษเดียวกัน ผมเน้นเขียนแค่วันนั้นๆ พอ ไม่ต้องกังวลว่าหน้ากระดาษจะเรียบร้อยหรือสมบูรณ์ เพราะบันทึกเป็นที่ที่เราสามารถปล่อยให้รก รก และไม่ต้องสวยงามก็ได้ และสุดท้าย "หยุดใช้สมุดที่มีวันที่บังคับ" ด้วยการใช้สมุดแบบ Day-Free หรือบันทึกแบบไม่มีวันที่กำหนด จะช่วยให้เขียนเมื่อไหร่ก็ได้โดยไม่ต้องกังวลเรื่องหน้าว่างหรือวันที่ขาดไป มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจและกลับมาเขียนต่อได้อย่างไหลลื่น วิธีเหล่านี้ทำให้การเขียนบันทึกกลายเป็นกิจกรรมที่ผมรอคอยและรู้สึกมีความสุขกับมันอีกครั้ง โดยไม่ต้องกังวลกับความสมบูรณ์แบบหรือความผิดพลาดในอดีต ลองปรับใช้ดูนะครับ รับรองว่าการเขียนบันทึกจะกลายเป็นเพื่อนคู่ใจที่ช่วยเติมเต็มจิตใจได้อย่างดีเยี่ยม