Talk to my dear friend Daisy, chapter 1.
🌿 Chapter 1
I'm not missing. I'm just tired.
Some stages of life
We feel like we're "gone."
Not really recovered
But missing from what we used to be.
I used to be the one
Carry books everywhere.
Sitting reading under a tree.
Read three books a month.
It was very common back then.
Ordinary until never thought
One day it will disappear.
Now I still carry the book.
But hardly opened to read
Some days can open two pages.
And then put
Some days the same page is reopened.
Because wanting to start again
But in the end, it didn't go on.
And picked up the phone instead.
I used to think
Or have I changed?
Or I'm not the same person anymore.
But someone told me that.
"We disappeared from ourselves at some stage.
Doesn't mean we've lost ourselves. "
So I tried to look at myself again.
And then I found
I'm still the same person.
Just now.
I'm getting tired.
I'm still the one
Wanna read a book
Wanna sit quietly under the tree
Want to have a moment when you don't have to rush anywhere
Just lately.
I can't go back there yet.
Some days I feel like
Saw myself at the same moment
Like walking past someone
"Is that him?"
But when you look carefully,
I know it's not.
But that's okay.
At least I still remember that.
What kind of self was
And I believe
One day I can go back to that.
No rush.
Don't be good all the time.
Just know that.
"I'm still here.
Just being tired. "
😶🌫️
# selfreflection # lemon 8 diary # Develop yourself # Mind health
ทุกคนมักจะมีช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเองเหมือน "หายไป" จากคนเดิมที่เคยเป็น เป็นเหมือนการหลุดออกจากเส้นทางที่เคยเดินอย่างมั่นใจ และอาจรู้สึกเหนื่อยล้าในจิตใจโดยไม่รู้สาเหตุ เรื่องราวของบทที่ 1 ใน "คุยกับเดซี่เพื่อนรัก" สะท้อนความรู้สึกนี้ได้อย่างลึกซึ้งและเป็นธรรมชาติ ในประสบการณ์ส่วนตัวของฉันเอง เมื่อเผชิญกับความเครียดและภาระในชีวิตประจำวัน บางครั้งฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเอง "หายไป" จากสิ่งที่ชอบทำ เช่นเดียวกับที่ผู้เขียนเล่าว่าเคยรักการอ่านหนังสือมากๆ แต่ช่วงเวลาหนึ่งก็ไม่สามารถเปิดอ่านได้เหมือนเดิมและมักจะถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปยังโทรศัพท์มือถือแทน สิ่งสำคัญที่ได้รับแรงบันดาลใจจากบทความนี้ คือการยอมรับความรู้สึกนั้นโดยไม่กดดันตัวเอง ไม่ต้องรีบหาหรือบังคับให้กลับไปเป็นในแบบเดิมทันที เพราะการ "หายไป" บางช่วงนั้นไม่ได้หมายความว่าเราสูญเสียตัวตน แต่เป็นสัญญาณให้รู้ว่าใจของเรากำลังฟื้นฟูและต้องการเวลาพักผ่อน ฉันพบว่าในช่วงเวลาที่รู้สึกเหนื่อยล้า การอนุญาตให้ตัวเองพักโดยไม่รู้สึกผิด เป็นวิธีที่ดีในการดูแลสุขภาพใจ เช่นเดียวกับการที่ผู้เขียนยังมีความทรงจำและความปรารถนาที่ดีต่อสิ่งที่ชอบ เช่น การอ่านหนังสือและนั่งเงียบๆ ใต้ต้นไม้ ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจว่า วันหนึ่งเราจะกลับไปพบตัวเองอีกครั้งในแบบที่สมบูรณ์และมั่นคงกว่าเดิม การแบ่งปันเรื่องราวเหล่านี้ในรูปแบบบันทึกส่วนตัวหรือไดอารี่จึงกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้กับคนที่มีความรู้สึกกลางใจเหมือนกันได้แลกเปลี่ยนและเติบโตไปพร้อมกัน ที่สำคัญคือ การเข้าใจว่าแม้ในวันที่เหนื่อยที่สุด เราก็ยัง "อยู่ตรงนี้" และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ดีในการรักษาตัวเองให้กลับมาสดชื่นและเปี่ยมพลังอีกครั้ง
