คุยกับเดซี่เพื่อนรัก — chapter 2

ประสบการณ์ในที่ทำงานที่ไม่ได้มีแต่เรื่องงานให้หนักใจ แต่บางครั้งความรู้สึกที่เงียบเหงาและการถูกละเลยก็ทำให้วันนั้นเหมือนเป็นวันที่เงียบและเหนื่อยล้ากว่าปกติมาก แม้ว่าบางครั้งเราจะไม่ได้อยู่ในบทสนทนา ไม่ได้รับการพูดคุยหรือเข้าใจอย่างที่ต้องการ แต่เพียงแค่ได้ยินเสียงคนที่กำลังเจอเรื่องหนัก เราก็รู้สึกเจ็บปวดตามไปด้วยได้เหมือนกัน จากที่เคยลังเลว่าจะเข้าไปแสดงความเห็นใจหรือไม่นั้น เราได้เรียนรู้ว่าในบางครั้งแค่การยื่นมือออกไปจับมือหรือกอดเพียงเบาๆ ก็สามารถสร้างความอบอุ่นและความมั่นใจให้กับเพื่อนรอบข้างได้มากกว่าที่คิด ในช่วงเวลานั้น แม้บทสนทนาและระยะห่างจะไม่เปลี่ยนแปลง โลกยังคงเหมือนเดิม แต่การทำตามเสียงเรียกจากใจที่อยากช่วยเหลือคนที่กำลังเจ็บปวดนั้น ทำให้เราไม่รู้สึกเสียดายหรือเสียใจเลย เพราะแม้จะเป็นเพียงแสงเล็กๆ มันก็เพียงพอที่จะสร้างความหวังและความมีสุขภาพใจที่ดีขึ้นได้ สำหรับใครที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาลำบากในที่ทำงาน หรือรู้สึกโดดเดี่ยว ลองเปิดใจรับรู้ความรู้สึกเหล่านี้ และอย่ากลัวที่จะเป็นแสงเล็กๆ ที่ช่วยผู้อื่น เพราะความอ่อนโยนไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอ แต่คือพลังที่อบอุ่นและช่วยรักษาจิตใจได้อย่างแท้จริง