คุยกับเดซี่เพื่อนรัก — chapter 2
บางวันในที่ทำงาน
มันไม่ได้หนักเพราะงาน
แต่มันหนักเพราะ “ความรู้สึก”
เราไม่ได้อยู่ในบทสนทนาของใคร
ไม่ได้มีใครคุยด้วยเป็นพิเศษ
ทุกอย่างมันเงียบ…และตึง
แล้ววันนึง เราได้ยินว่า
มีใครบางคนกำลังเจอเรื่องหนักมาก
เราไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้น
แต่แค่ฟัง…ใจก็เหมือนจะพังตาม
เรายืนลังเลอยู่พักนึง
ไม่ รู้ว่าควรเข้าไปไหม
ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกยังไงกับเรา
แต่ลึกๆ เรารู้แค่ว่า
ถ้าเป็นเราในวันที่มืดที่สุด
เราคงอยากมีใครสักคนอยู่ข้างๆ
สุดท้าย
เราเดินเข้าไป
เริ่มจากจับมือเบาๆ
แล้วก็กอด
ไม่ได้พูดอะไรเยอะ
แค่บอกว่า “ไม่เป็นไรนะ”
แล้วเขาก็กอดกลับ
หลังจากนั้น
ทุกอย่างก็กลับไปเหมือนเดิม
บทสนทนาเดิม
ระยะห่างเดิม
โลกเดิมที่ไม่ได้มีเราอยู่ในนั้น
แต่เราไม่เสียดาย
เพราะอย่างน้อย
ในวินาทีนึง
เราได้ทำในสิ่งที่ใจเราเลือก
แม้มันจะเล็กมาก
แต่มันก็ยังเป็นแสง
และบางที…
แค่นั้นก็พอแล้ว
#selfreflection #lemon8ไดอารี่ #สุขภาพใจ #แสงเล็กๆ #ความอ่อนโยนไม่ใช่ความอ่อนแอ
ประสบการณ์ในที่ทำงานที่ไม่ได้มีแต่เรื่องงานให้หนักใจ แต่บางครั้งความรู้สึกที่เงียบเหงาและการถูกละเลยก็ทำให้วันนั้นเหมือนเป็นวันที่เงียบและเหนื่อยล้ากว่าปกติมาก แม้ว่าบางครั้งเราจะไม่ได้อยู่ในบทสนทนา ไม่ได้รับการพูดคุยหรือเข้าใจอย่างที่ต้องการ แต่เพียงแค่ได้ยินเสียงคนที่กำลังเจอเรื่องหนัก เราก็รู้สึกเจ็บปวดตามไปด้วยได้เหมือนกัน จากที่เคยลังเลว่าจะเข้าไปแสดงความเห็นใจหรือไม่นั้น เราได้เรียนรู้ว่าในบางครั้งแค่การยื่นมือออกไปจับมือหรือกอดเพียงเบาๆ ก็สามารถสร้างความอบอุ่นและความมั่นใจให้กับเพื่อนรอบข้างได้มากกว่าที่คิด ในช่วงเวลานั้น แม้บทสนทนาและระยะห่างจะไม่เปลี่ยนแปลง โลกยังคงเหมือนเดิม แต่การทำตามเสียงเรียกจากใจที่อยากช่วยเหลือคนที่กำลังเจ็บปวดนั้น ทำให้เราไม่รู้สึกเสียดายหรือเสียใจเลย เพราะแม้จะเป็นเพียงแสงเล็กๆ มันก็เพียงพอที่จะสร้างความหวังและความมีสุขภาพใจที่ดีขึ้นได้ สำหรับใครที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาลำบากในที่ทำงาน หรือรู้สึกโดดเดี่ยว ลองเปิดใจรับรู้ความรู้สึกเหล่านี้ และอย่ากลัวที่จะเป็นแสงเล็กๆ ที่ช่วยผู้อื่น เพราะความอ่อนโยนไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอ แต่คือพลังที่อบอุ่นและช่วยรักษาจิตใจได้อย่างแท้จริง
