จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการที่ใครสักคนไม่ยิ้มไม่ได้หมายความว่าเขาเกลียดหรือไม่เป็นมิตรเลย บางครั้งการไม่ยิ้มอาจเกิดจากความเครียด ความเหนื่อย หรือบางครั้งเป็นลักษณะนิสัยส่วนตัวเท่านั้นเอง หลายครั้งที่ผมเจอคนที่เขาไม่แสดงสีหน้า แต่พอได้พูดคุยหรือทำความรู้จักกันจริงๆ กลับรู้สึกว่าเขาเป็นคนเฟรนลี่จริงๆ และพร้อมช่วยเหลืออย่างดี พวกเขาแค่แสดงอารมณ์ออกมาไม่เหมือนคนอื่นที่ยิ้มเป็นประจำเท่านั้นเอง ดังนั้นจึงสำคัญมากที่จะไม่ตัดสินคนจากท่าทางภายนอกอย่างการไม่ยิ้มเพียงอย่างเดียว เพราะอาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดและบรรยากาศความสัมพันธ์ตึงเครียดโดยไม่จำเป็น การเข้าใจว่าการไม่ยิ้มบางครั้งเป็นเพียงแค่การแสดงออกทางใบหน้าที่แตกต่าง ช่วยให้เรารู้จักคนอื่นได้ลึกซึ้งขึ้น และเปิดโอกาสให้ได้มิตรภาพที่แท้จริงในระยะยาว แนะนำว่าเวลาพบคนที่ดูไม่ค่อยยิ้ม ลองพูดคุยถามไถ่ด้วยท่าทางเป็นมิตร เพื่อเปิดโอกาสให้ความจริงถูกเปิดเผยและความเข้าใจที่ดีเกิดขึ้นในความสัมพันธ์ครับ