ฉันเป็นแม่ใจร้าย

การเขียนนิยายเปรียบเสมือนการให้ชีวิตกับตัวละครที่เราสร้างขึ้น เปรียบเหมือนการเป็น 'แม่' ที่ต้องดูแลเอาใจใส่ตั้งแต่เริ่มต้นจนโตเต็มวัย เหมือนคำที่เคยได้ยินใน TikTok ว่า การเขียนนิยายเหมือนการคลอดลูกออกมาแล้วประคบประหงมอย่างดี แต่พอจบเรื่องก็ถูกลืมและปล่อยทิ้งเหมือนไม่มีค่า ในฐานะนักเขียนผู้สร้างสรรค์นิยายหลายเรื่อง อาจทำให้เรารู้สึกเหมือนเป็นแม่ที่ใจร้ายเพราะไม่สามารถดูแลนิยายเหล่านั้นไปตลอดได้ บางครั้งตัดสินใจหยุดเขียนหรือปล่อยให้เรื่องราวถูกลืมไปตามกาลเวลา แม้จะรู้สึกผิดอย่างมากที่เหมือนทอดทิ้งสิ่งที่เคยรักจริงๆ แต่ในความเป็นจริง การเขียนนิยายหลายเรื่องก็ต้องใช้เวลาและพลังงานที่จำกัดในชีวิตประจำวันของแต่ละคน ส่วนตัวรู้สึกเข้าใจและเห็นใจกับความรู้สึกนี้อย่างลึกซึ้ง เพราะการสร้างตัวละครและเค้าโครงเรื่องแต่ละเรื่องจำเป็นต้องอาศัยความรักและการใส่ใจอย่างมาก เหมือนกับฝากชีวิตเล็กๆ ไว้ในตัวหนังสือ เมื่อเวลาผ่านไป หากไม่ได้ดูแลหรือโปรโมตต่อ เรื่องราวเหล่านั้นก็เหมือนถูกทิ้งไว้กลางทาง อย่างไรก็ตาม การยอมรับและให้อภัยตัวเองว่าเราทำดีที่สุดแล้วในการสร้างสรรค์ผลงานแต่ละชิ้นก็เป็นเรื่องสำคัญ เพราะทุกนิยายที่เขียนมีคุณค่าในตัวเอง ทั้งยังสามารถเป็นแรงบันดาลใจหรือให้ความสุขกับผู้อ่านคนอื่นๆ ได้เสมอ แม้ว่าในบางครั้งเราจะไม่ได้อยู่กับนิยายนั้นจนถึงที่สุดก็ตาม สุดท้ายนี้ อยากชวนคนที่เขียนนิยายทั้งหลายลองมองนิยายเหมือนเพื่อนที่เราได้เจอและเลี้ยงดูในช่วงหนึ่งของชีวิต และไม่ต้องกลัวถ้าวันหนึ่งต้องปล่อยวาง เพราะประสบการณ์ที่ได้รับจากการสร้างสรรค์ผลงานจะยังคงอยู่ในใจเราและอาจให้โอกาสสร้างเรื่องราวใหม่ๆ ต่อไปในอนาคต