Why can't sadness be compared to "weighing"?
Have you ever regretted something and someone said, "That's it, don't think too much" or "Other people are worse" when our hearts are almost broken?
When you hear that, unless you feel better, you feel worse, piling up another layer, like you're told, "Your sadness has no right to be sad," in fact, no one has the right to judge another's pain.
Human pain does not work on a comparable scale, because each person has a completely different level of tolerance to feelings, depending on life experience, the support systems available, and even the biological basis of each person.
Simply put, the exact same event can cause a deep wound to one person, but it can hardly hurt the other, not because someone is weaker or stronger, but because each person carries a different invisible burden. Some people may be accumulating fatigue from many things at once, so that just a small drop of water can cause the glass to overflow.
When the comparison, sadness becomes repeated harm.
In the psychology of counseling, there is a behavioral term that says, "Other people's affairs are much worse." It is a form of emotional invalidation, which is to inadvertently reject or diminish the other person's feelings. Even if the speaker wishes to be comforted, the actual results make the other person feel that he does not have the right to feel that way, and often choose to suppress the feelings alone next time instead of opening up.
This is why psychologists recommend empathy, or empathy, instead of comparison, because empathy does not determine whether feelings are reasonable, but rather the recognition that "what you are feeling now is true for you" without comparing it to anyone's standards.
✅ sadness is not a competition 🥲.
Many times we are caught in this trap unconsciously. When we regret something, we often accidentally tell ourselves, "This is not sad at all," and try to press our feelings, because compared to people who seem to encounter heavier things, although the feelings do not always have to be "worthy" of the event. Allowing ourselves to feel sad without explaining or excusing anyone is the beginning of true self-care.
Because each person's sadness is not equal, there is no fixed formula for how much to cry or how quickly to come to mind. Every feeling has its own origin. What we do best is not to judge who is sad and less sad, but to give space and understanding to that feeling as it is, both ourselves and those we love.
If you like this piece, please press the little heart and follow to encourage each other too. 🥰
จากประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อครั้งหนึ่งที่ฉันสูญเสียสิ่งที่รัก และคนรอบข้างมักพูดคุยทำนองว่า "ยังมีคนที่เจอเรื่องแย่กว่า" หรือ "ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร" ซึ่งกลับยิ่งทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวและไม่มีใครเข้าใจความเจ็บปวดของฉันจริงๆ ความเศร้าจึงไม่ได้เป็นเรื่องที่วัดกันด้วยมาตรฐานเดียว ทุกคนมีพื้นฐานทางอารมณ์และประสบการณ์ชีวิตที่แตกต่างกัน บางครั้งเหตุการณ์เดียวกันก็สามารถทำให้ใครคนหนึ่งเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง แต่กับอีกคนอาจรับมือได้ง่าย เพราะพวกเขามีระบบสนับสนุนหรือทักษะการประคับประคองตัวเองที่แตกต่างกัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการรับรู้และให้ความเคารพในความรู้สึกของตัวเองและผู้อื่นโดยไม่ตัดสินหรือเปรียบเทียบ เพราะการเปรียบเทียบความเศร้ามักนำไปสู่การลดทอนคุณค่าของความรู้สึกนั้นๆ ในทางจิตวิทยา เรียกการกระทำนี้ว่า "emotional invalidation" ซึ่งทำให้ผู้ถูกกล่าวถึงรู้สึกว่าไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกแบบนั้น และอาจเลือกปิดใจไม่บอกเล่าความรู้สึกครั้งต่อไป การมี empathy หรือน้ำใจเข้าอกเข้าใจ เป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้เราสามารถสนับสนุนคนที่กำลังทุกข์ใจได้อย่างแท้จริง โดยไม่จำเป็นต้องบอกว่าความรู้สึกนั้นถูกหรือผิด แต่เพียงแค่รับฟังและยอมรับว่าความรู้สึกนั้นมีความหมายสำหรับเขาในช่วงเวลานั้น สำหรับตัวฉันแล้ว การยอมให้ตัวเองร้องไห้และรับรู้ความเศร้าโดยไม่ต้องอธิบายหรือแก้ตัวใคร เป็นจุดเริ่มต้นที่ช่วยให้ฟื้นฟูใจตัวเองและเติบโตขึ้นอย่างมั่นคงมากขึ้นทุกวัน สุดท้ายนี้ อยากบอกให้ทุกคนรู้ว่าไม่มีใคร "ควร" รู้สึกแบบไหนภายใต้เหตุการณ์ใด เห็นคุณค่าในความรู้สึกของตัวเองและผู้อื่น สร้างพื้นที่ปลอดภัยให้ทุกคนได้แสดงออกซึ่งอารมณ์ของตัวเองอย่างแท้จริง เชื่อว่าความเข้าใจและความเห็นใจที่แท้จริง จะเป็นที่สุดของการเยียวยาหัวใจ