ในงานบวชของชาวร้อยเอ็ดและหลายพื้นที่ในภาคอีสาน มักจะมีพิธีการที่ผูกพันกับวัฒนธรรมและความเชื่อท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง เหมือนกับการใช้ช้างในงานบวชซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสำคัญและความเป็นสิริมงคลในพิธีนี้ เรื่องเชือกในงานบวชก็มีความละเอียดอ่อนเช่นกัน อย่างที่เห็นในรูปและบทความที่พูดถึงเชือกที่ "ไม่ชอบให้โปรยทาน" นั่นเป็นความเชื่อส่วนหนึ่งเพราะเชือกจะต้องสะอาดและเรียบร้อย เพื่อให้เหมาะสมกับพิธีการและไม่มีสิ่งรบกวนในงาน การใช้เชือกซึ่งมีพ่อคอยดูแลนั่งอยู่ในพื้นที่ที่เหมาะสมก็เป็นเรื่องปกติที่เจอในพิธีการแบบดั้งเดิม ครั้งหนึ่งที่ได้ไปงานบวชที่ร้อยเอ็ดก็สังเกตเห็นว่า ช้างที่ใช้ในงานถูกเตรียมอย่างพิถีพิถัน ไม่ใช่แค่ตัวช้าง แต่รวมไปถึงอุปกรณ์และเครื่องแต่งกายของช้างซึ่งช่วยเสริมความยิ่งใหญ่และความเป็นสิริมงคลให้กับนาคที่บวชด้วย นอกจากนี้ในงานบวชยังมีการแจกโปรยทานเพื่อรับบุญตามประเพณีโดยทั่วไป แต่เชือกที่กล่าวถึงในบทความนี้จะมีความรู้สึกพิเศษว่าควรหลีกเลี่ยงการโปรยทานบริเวณนั้น เพื่อรักษาความบริสุทธิ์และความสงบของพิธี การได้สัมผัสและเห็นพิธีการแบบนี้ด้วยตัวเองทำให้เข้าใจและรู้สึกเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมไทยแบบดั้งเดิมมากขึ้น เหมาะสำหรับผู้ที่สนใจศึกษาประเพณีท้องถิ่นและวัฒนธรรมอีสานอย่างแท้จริง