หลายครั้งที่ผมเองก็มีประสบการณ์เดียวกันกับการพบเจอคนแปลกหน้าโดยบังเอิญในชีวิตประจำวัน ซึ่งบางครั้งก็รู้สึกเหมือนว่าเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้เราได้เดินสวนกันหรือเจอกันในเวลาที่เหมาะสม บางครั้งแค่เพียงการหยุดให้เดินผ่านก่อน หรือเพียงแค่สบตากัน ก็ทำให้ความรู้สึกเหมือนรู้จักกันมาก่อนแล้วเกิดขึ้นได้ ผมเชื่อว่าการเจอกับคนแปลกหน้าที่ทำให้เรารู้สึกสนิทสนมแบบไม่รู้ตัวนี้ เป็นเรื่องที่น่าสนใจและสดใสในชีวิต นอกจากจะเป็นความบังเอิญที่น่าจดจำ ยังอาจเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่ดี หรือแม้แต่เรื่องราวความรักที่พิเศษก็เป็นได้ ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เราแอบตั้งคำถามกับตัวเองว่าแท้จริงแล้วพรหมลิขิตมีอยู่จริงหรือไม่ ในชีวิตประจำวัน ลองเปิดโอกาสให้ตัวเองได้พบเจอและสังเกตการณ์ว่าคนแปลกหน้าที่เราเจอในแต่ละวันนั้นมีบทบาทยังไงต่อความรู้สึกของเรา และบางครั้งก็พบว่าการเดินสวนเพียงครั้งเดียว อาจกลายเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกอบอุ่นและเชื่อมโยงกับโลกใบนี้ได้มากขึ้นก็ได้ครับ