ฤดูใบไม้ผลิที่แปดพันสองร้อยยี่สิบเอ็ด (2) EP. 2

หลังจากเว่ยจิ้งหยางและจ้าวเชินซีใช้เวลาสำรวจสถานที่แห่งใหม่อยู่พักใหญ่ พวกเขาก็พอเข้าใจโครงสร้างของมัน ดูเหมือนว่านี่จะเป็นอาคารปูนสองชั้น ชั้นล่างเป็นผนังกระจกใส ด้านหน้าจัดเป็นพื้นที่สำหรับนั่งดื่มเครื่องดื่ม ส่วนด้านหลังเป็นห้องครัวขนาดใหญ่ ขณะที่ชั้นสองถูกแบ่งเป็นห้องพักอาศัย

​จ้าวเชินซีก้ม ๆ เงย ๆ สำรวจเครื่องชงกาแฟขนาดใหญ่ตรงหน้า พลางเปิดคู่มือการใช้งานที่วางอยู่ข้าง ๆ

​"นี่มันทั้งใหญ่ ทั้งล้ำกว่าปี 2014 เสียอีก" นางพึมพำกับตัวเอง

​ในขณะเดียวกัน เว่ยจิ้งหยางก็วิ่งพรวดลงมาจากชั้นสอง สีหน้าตื่นเต้นผิดกับคนที่เพิ่งฟื้นจากความตาย

​"ปีนี้เพลย์สเตชันมันออกรุ่นไหนแล้ว ข้าอยากได้สักเครื่อง ทำไมที่นี่ไม่มี"

​"ก็ดีแล้ว" ซูเหรินหลานตอบขณะกำลังเปิดตู้สำรวจครัว

"เจ้าจะได้ทำงานหาเงินซื้อเองเสียที"

​เว่ยจิ้งหยางทำหน้าผิดหวังทันที

​ไม่นาน หลี่จวิ้นอ๋องก็เดินกลับเข้ามาจากประตูหลังร้าน สีหน้าของเขาดูหดหู่ไม่ต่างกัน

​"แล้วข้าจะหมักสุราอย่างไร" เขาถอนหายใจ

"ที่นี่ดูไม่เหมือนโรงเตี๊ยมเลยสักนิด สูตรเหล้าพันปียังวนอยู่ในหัวข้าไม่ยอมหยุด"

​"ก็เพราะที่นี่เป็นร้านกาแฟอย่างไรเล่า" จ้าวเชินซีตอบพลางตบเครื่องชงกาแฟตรงหน้าดังปุ ๆ

"ต่อไปนี้ท่านต้องเปลี่ยนจากหมักเหล้า มาเป็นชงลาเต้แทนแล้ว"

​"ลาเต้คืออะไร"

​"ข้าก็ไม่รู้"

​ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง...

ระหว่างมื้อเย็น เว่ยจิ้งหยางใช้ตะเกียบเขี่ยผักในจานไปมา สีหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

​"ข้าเพิ่งตายไปเมื่อวาน วันนี้ต้องมากินต้มผักอีกแล้วหรือ" เขาบ่นเสียงอ่อย

​"ช่วยไม่ได้" ซูเหรินหลานตอบพลางยกชามซุปขึ้นดื่ม 

"วัตถุดิบในครัวมีอยู่แค่นี้ ที่นี่ต่างจากปี 2014 มาก ข้ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่ที่ไหน แล้วจะไปหาขาหมูชั้นดีจากที่ใดมาให้เจ้ากิน"

​เว่ยจิ้งหยางถอนหายใจยาว

​"วันนี้ข้าสังเกตเห็นอย่างหนึ่ง" จ้าวเชินซีเอ่ยขึ้น ขณะใช้ช้อนคนซุปในชาม

​"มีคนขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดหน้าตึกฝั่งตรงข้าม แล้วก็มีคนเดินออกมารับถุงอะไรบางอย่างจากเขา บางครั้งเป็นอาหาร บางครั้งก็เป็นเครื่องดื่ม ดูเหมือนว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปแล้ว เราคงต้องเรียนรู้และปรับตัว"

​"มีคนเดินมาถามข้าเหมือนกันว่าร้านเปิดหรือยัง" หลี่จวิ้นอ๋องกล่าว พลางนวดขมับ

​"แต่ข้าไม่รู้จะตอบอย่างไร ข้ายังทำลาเต้ไม่เป็นด้วยซ้ำ"

​ทุกคนเงียบลง จากนั้นสายตาทุกคู่ก็ค่อย ๆ หันไปมองจ้าวอวี้เหริน ราวกัับกำลังรอให้นางพูดอะไรสักอย่าง ​แต่จ้าวอวี้เหรินยังคงนิ่งเงียบ นางใช้ส้อมเขี่ยอาหารในจานไปมาอย่างเหม่อลอย

​"ท่านพี่..." จ้าวเชินซีเรียกเบา ๆ

​จ้าวอวี้เหรินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

​"อ้อ... แล้วแต่พวกท่านเถอะ เดิมทีโรงเตี๊ยมก็เป็นของพวกท่านอยู่แล้ว หากอยากเปิดร้านก็เปิดได้เลย ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตข้า"

​บรรยากาศเงียบงันไปชั่วครู่...

​"ถ้าอย่างนั้น เรามาตั้งชื่อร้านกันเถอะ" เว่ยจิ้งหยางเสนอขึ้นทันที พยายามเปลี่ยนบรรยากาศ

​"อืม... ร้านกาแฟหน้าต้นแปะก๊วย... กาแฟแปะก๊วย... กาแฟโรงเตี๊ยม..."

​"พอเถอะ" จ้าวเชินซีรีบยกมือห้าม 

"แต่ละชื่อของเจ้าเชยมาก" นางทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา

​"ข้าคิดว่าควรชื่อว่า... คาเฟ่ มิดไนท์"

​"คาเฟ่ มิดไนท์?" ทุกคนร้องพร้อมกัน

​เว่ยจิ้งหยางขมวดคิ้ว

​"มันแปลว่าอะไร"

​จ้าวเชินซียืดอกอย่างภาคภูมิใจ

​"เจ้านี่หัดเสิร์ชกูเกิลเสียบ้าง ยุคนี้เขาฮิตใช้คำว่า 'คาเฟ่' แทนร้านกาแฟ ส่วน 'มิดไนท์' ก็แปลว่าเที่ยงคืน"

​"แล้วทำไมต้องเที่ยงคืน" หลี่จวิ้นอ๋องถาม

​"เจ้าคิดจะเปิดร้านถึงเที่ยงคืนเลยหรือ"

​"ข้าไม่เอาด้วยหรอกนะ" ซูเหรินหลานรีบโบกมือ

​"ทำงานทั้งวันก็ปวดเมื่อยจะแย่อยู่แล้ว"

​"ใครบอกว่าจะเปิดถึงเที่ยงคืนกันเล่า" จ้าวเชินซียิ้มเจ้าเล่ห์

​"ข้าจะเปิดร้านหลังพระอาทิตย์ตกดิน และปิดก่อนพระอาทิตย์ขึ้นต่างหาก"

​"หา?" เว่ยจิ้งหยางอุทาน

​"ข้ารู้จักร้านกาแฟนะ แต่เจ้าเปิดเวลาแบบนั้น ใครจะเข้าร้านกัน"

​จ้าวเชินซียักคิ้ว

​"นี่... ตั้งแต่เมื่อไรพวกเราถึงกลายเป็นคนขยันทำงานหาเงินกัน"

​ทุกคนเงียบ...

​"ตอบข้ามาสิ... พวกเรามาอยู่ที่นี่เพื่ออะไร พวกเราเดือดร้อนเรื่องเงินมากขนาดนั้นเลยหรือ" นางหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองจ้าวอวี้เหริน แล้วหัวเราะเบา ๆ

​"งานสำคัญจริง ๆ ของพวกเราก็คือ..."

​เว่ยจิ้งหยางอ้าปากกว้าง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจทันที ซูเหรินหลานและหลี่จวิ้นอ๋องเองก็เช่นกัน

​สิ่งที่ทุกคนรู้ดีอยู่แก่ใจ ก็คือภารกิจยื้อชีวิตของลู่เหยียนจวิน ​พวกเขาต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อให้เขามีชีวิตอยู่รอดไปจนถึงฤดูหนาว และครั้งนี้ ดูเหมือนว่าจ้าวเชินซีจะเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

https://www.readawrite.com/a/351ee032b8f52814afa26c251860b803

#นิยายแฟนตาซี #นิยายชายหญิง #นิยายแนะนํา #ฤดูใบไม้ผลิที่แปดพันสองร้อยยี่สิบเอ็ด2 #นิยายreadawrite