เป็นห่วง+หวังดีแต่ทำไมคนรับหงุดหงิด?
เคยมั๊ยแบบได้รับความเป็นห่วงจากใครสักคน แล้วเราที่เป็นผู้รับจากควรจะดีใจแต่มันดันมากเกินไปจนทำให้เราเราอึดอัดไม่มีความสุขแทน
เช่น
- การโทรหาบ่อยเกินความจำเป็น เพื่อถามสาระทุกสุกดิบทุกวัน หรือวันละหลายรอบ พอไม่รับสายงอล ต้องมาง้ออีก พอง้อก็แทนจะคุยดีๆ ดันประชดประชัน มันมาจากความหวังดีแต่บางที อีกอีกฝั่งเค้าใช้ชีวิตมาเหนื่อย อยากพักผ่อน อยากรู้สึกว่าโตพอแล้วควรได้รับการไว้ใจ การทำอะไรแบบนี้มันดูดมันดูดพลังงานชีวิตเค้าเกินไป
- การเตือนเพราะหวังดีแต่พ่วงอะไรไม่รู้ตามมาด้วยเช่น ตอนทำงานนี่อยู่หอคนเดียวก็จะชอบโดนเตือนว่าอยู่คนเดียวเป็นผู้หญิง ระวังตัวให้มากๆเลยนะช่วงนี้ดูข่าวบ่อยข่าวข่มขืนเยอะมากแล้วเล่าข่าวให้ฟัง เป็นการเตือนที่มันสยองไปอะไม่ได้อยากฟัง เราก็เข้าใจระวังตัวเองตลอดอยู่แล้ว แต่การเตือนแบบนี้มันหลอนไปอ่ะ ฟังแล้วแทบไม่อยากออกไปไหน
- อยากให้โทรหาเพราะอยากรู้ว่าเราทำอะไรอยู่บ่อยๆ เพราะอยู่ไกลกัน นานๆโทรหาทีงอล โทรมาหาเราบ่อยเราไม่รับงอล พอรับสายก็ทำไมไม่โทรมาหามั่งเลย แบบอยากจะบอกว่าใช้ชีวิตตัวเองแต่ละวันก็จะตายอยู่แล้วยังขยันงอลใส่อีก
- ความเป็นห่วงที่มากับถามคำถามเดิมๆ ซ้ำๆ วนๆคำถามดูงงๆ เป็นคำถามแปลกๆ คำถามที่มันเบสิกเกินไป จนแบบน่าจะข้ามไปถามคำถามอื่นดีกว่า
เอาจริงๆใครๆก็ชอบการโดนเป็นห่วงแต่การเป็นห่วงเชิงลบ เป็นห่วงแบบคนเป็นห่วงคิดไปเองมากเกินไป เป็นห่วงแบบมีแค่เป็นห่วงไม่ได้พูดจาเชิงบวกไม่ได้ให้ทางเลือกสำหรับผู้รับว่าเค้าเลือกได้ เป็นห่วงแบบออกคำสั่งให้ทำ ไม่ได้ให้ทางแก้ สุดท้ายคนได้รับไม่ทีใครโอเคหรอกเพราะมันมากไป
การโดนเป็นห่วงจากคนใกล้ตัวเป็นเรื่องที่หลายคนเคยประสบ แต่บางครั้งการแสดงความเป็นห่วงที่เกินพอดีหรือแบบผิดวิธีอาจทำให้ผู้รับรู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดได้ เช่น การโทรหาอย่างถี่ถ้วนจนเกินจำเป็น หรือการเตือนในลักษณะที่สร้างความกังวลเกินเหตุ การเป็นห่วงเชิงลบและไม่มีทางเลือกให้ผู้รับเลือกตัดสินใจเอง นอกจากจะไม่ช่วยให้ความสัมพันธ์ดีขึ้น ยังทำให้คนรับรู้สึกว่าถูกควบคุมหรือขาดอิสระในการใช้ชีวิต ทางที่ดีควรเน้นการสื่อสารแบบเปิดใจ พร้อมรับฟังและเคารพความรู้สึกของกันและกัน การให้คำเตือนหรือการแสดงความห่วงใยควรทำในลักษณะที่ให้กำลังใจและเสนอทางเลือก ไม่ใช่การบังคับหรือออกคำสั่ง เช่น แทนที่จะโทรหาบ่อยๆ ควรแจ้งล่วงหน้าว่าคุณจะโทรเมื่อใดเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนมากเกินไป หรือแทนที่จะเล่าแต่ข่าวร้ายให้ฟัง ควรแบ่งปันวิธีป้องกันและเน้นย้ำเรื่องความปลอดภัยอย่างมีสติ นอกจากนี้ การเข้าใจว่าทุกคนมีวิธีรับมือกับความห่วงใยต่างกันก็สำคัญ บางคนอาจต้องการพื้นที่และเวลาส่วนตัวเพื่อจัดการกับชีวิตของตัวเอง ดังนั้นการพูดคุยเพื่อสร้างข้อตกลงว่าจะรับหรือแสดงความห่วงใยอย่างไรให้เหมาะสมกับความสัมพันธ์ของแต่ละคน จะช่วยลดความหงุดหงิดและเพิ่มความเข้าใจซึ่งกันและกันให้แข็งแรงขึ้น แท้จริงแล้ว การแสดงความเป็นห่วงควรเป็นสิ่งที่เติมเต็มและเสริมสร้างความสัมพันธ์ ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้คนรับรู้สึกติดค้างหรือถูกกดดัน ความเป็นห่วงที่ดีต้องมาพร้อมกับความเคารพ ความเข้าใจ และความเชื่อใจ ซึ่งจะช่วยให้ความสัมพันธ์ก้าวหน้าด้วยความสุขและการสนับสนุนที่แท้จริง
เราพยายามฝึกอยู่เหมือนกันค่ะ ลองคุยกันก่อนดูนะคะ เพราะการเป็นห่วงที่เกินพอดี มันก็ทำให้เหนื่อยใจได้เหมือนกัน