ความจนมันน่ากลัวแต่การไม่รู้อะไรจากมันน่ากลัวกว่า
ถ้าใครเคยมีประสบการณ์มาจากครอบครัวที่ลำบากเหมือนกันคงเข้าใจหัวอกกันดีว่าความลำบากมันแย่ขนาดไหน แต่หลายคนหลายครอบครัวก็มีmindsetที่ดีแม้จะเกิดมาลำบากแต่ก็พยายามตะเกียกตะกายหาทางให้ความเป็นอยู่ของทุกคนดีขึ้นแบบช่วยเหลือกันทั้งครอบครัว คนในบ้านมีเป้าหมายเดียวกันสุดท้ายก็จะลงเอยแบบแฮ๊ปปี้
แต่บางบ้านกลับตรงกันข้าม)ขอเล่าจากประสบการณ์เราเองที่เจอ)ทุกคนเคยสงสัยไหมว่าทำไมบางคนยอมทนอยู่กับความลำบากได้เป็นสิบปี โดยที่ไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร?
หลายคนชอบบอกว่า "ที่บ้านจนเพราะต้องส่งลูกเรียน" ประโยคนี้ดูเหมือนจะเป็นความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ แต่มันจะกลายเป็นเรื่องน่ากลัวทันที... ถ้าวันหนึ่งลูกเรียนจบแล้ว แต่ชีวิตของคนพูดกลับ "แย่ยิ่งกว่าเดิม"
1. ความจนที่ "หยุดนิ่ง" คือความประมาท
คนส่วนใหญ่ใช้ความจนเป็น "แรงผลักดัน" เพื่อจะหนีจากมัน แต่บางคนใช้ความจนเป็น "เกราะป้องกันตัว"
ใช้เป็นข้ออ้างที่จะไม่ดิ้นรน
ใช้เป็นเหตุผลที่จะไม่ต้องรับผิดชอบชีวิตตัวเอง
สุดท้ายพอไม่มี "ภาระเรื่องลูก" มาอ้าง เ ขาก็แค่ปล่อยให้ตัวเองจมลงไปมากกว่าเดิม เพราะเขาไม่เคยเรียนรู้วิธีการ "หา" หรือ "สร้าง" มีแค่การ "รอ" และ "อดทน" ไปวันๆ เท่านั้น
2. เมื่อ "ความลำบาก" กลายเป็น "ความเคยชิน"
ความน่ากลัวที่สุดคือการที่คนเรา "ชินกับความอดอยาก" จนรู้สึกว่ามันคือเรื่องปกติ
การกินอยู่อย่างจำกัดจำเขี่ยกลายเป็นไลฟ์สไตล์
การไม่มีเงินกลายเป็นความภูมิใจจอมปลอมว่า "ฉันทนได้"
เมื่อคนเราเลิก "โหยหา" ความสำเร็จ เขาก็จะเลิก "พยายาม" และกลายเป็นคนที่หยุดนิ่งอย่างสมบูรณ์
3. บทเรียนที่เจ็บปวด: ความจนไม่ใช่ของขวัญที่ต้องส่งต่อ ถ้าเราผ่านความจนมาได้ ส ิ่งแรกที่เราควรทำคือ เรียนรู้วิธีที่จะไม่กลับไปจุดนั้นอีก
การหยุดทำงาน ลดการทำงานลง การเลิกหาทางออกปัญหา ไม่มีความสามารถจัดการหนี้สินที่ตัวเองตัดสินใจก่อมาหรือพยายามจัดการกับมันเลย
เปลี่ยนการจัดการตัวเองแม้จะสักครึ่งนึงก็ยังดีเป็นภาวะ "พึ่งพา" แทบจะ 100% หลังลูกเรียนจบ โดยที่ตัวเองไม่มีเงินเก็บ คือการวางระเบิดเวลาไว้ให้ลูกหลาน มันไม่ใช่ความกตัญญูที่ลูกต้องแบกรับ แต่มันคือการ "เห็นแก่ตัว" ของผู้ใหญ่ที่เรียนรู้วิธีการเป็นผู้รับเพียงอย่างเดียว
คนที่เป็นลูก: ถ้าวันนี้เราเห็นพ่อแม่ไม่ยอมก้าวเดินต่อ สิ่งที่เราต้องทำไม่ใช่การแบกเขาไว้บนหลังจนเราเดินไม่ไหว แต่คือการ "ถีบตัวเองออกมาให้พ้นวงจรนี้" เพื่อให้ความจนมันจบที่รุ่นเราจริงๆ
การเรียนรู้จากความจน คือการบอกตัวเองว่า "ฉันจะไม่ใช้ชีวิตแบบนั้น และจะไม่ยอมให้คนที่ฉันรักต้องกลับไปลำบากแบบนั้นอีก"