จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยเจอสถานการณ์ที่ช่วยเหลือคนที่คิดไม่ดีตอบแทนกลับมา หลายครั้งคำพูดเวลาคนนั้นขอความช่วยเหลือจะดูจริงใจแต่พอช่วยไปแล้วกลับรู้สึกเหมือนเป็นภาระหนักใจมากกว่า ซึ่งตรงกับประโยคที่ว่า "หวานพืชเช่นไรย่อมได้อย่างนั้น" ที่หมายถึงการให้หรือช่วยอย่างไร ก็จะได้รับกลับมาในลักษณะเดียวกัน การช่วยเหลือคนอื่นควรมีความจริงใจและความเข้าใจในความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย เพราะคำพูดสำคัญมากในการสื่อสาร ถ้าคำพูดของคนที่เราช่วยเหลือเปลี่ยนไปจนรู้สึกเหมือนไม่เคารพหรือไม่เห็นคุณค่า จึงเป็นสัญญาณให้เราต้องพิจารณาใหม่ว่าควรช่วยต่อไปหรือไม่ บางครั้งการปฏิเสธช่วยเหลืออาจดูเหมือนไม่ดี แต่ถ้าการช่วยเหลือนั้นกลายเป็นภาระหรือแรงกดดันสำหรับเรา คำพูดที่ต้องระวังคือคำพูดที่อาจทำร้ายความรู้สึก หรือทำให้ความสัมพันธ์สะดุด ฉะนั้นถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ การตั้งขอบเขตของการช่วยเหลือจึงสำคัญ เพื่อไม่ให้ตนเองเสียเปรียบและเปลี่ยนความช่วยเหลือให้กลายเป็นภาระ สุดท้าย การพูดคุยและยอมรับความจริงเกี่ยวกับความรู้สึกและสภาพการณ์เป็นเรื่องที่ดี ทั้งคนขอและคนให้ความช่วยเหลือจะได้เข้าใจและคาดหวังอย่างเหมาะสม ลดความเสียใจและความขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต