เราเกิดมาคนเดียวและต้องตายคนเดียว
จึงไม่ควรคาดหวังอะไรมากนัก
ดังนั้น…เมื่อเจ็บป่วย คนจะบอกให้กินยาและหายเร็วๆ
แต่ไม่มีใครซื้อยามาให้
เมื่อของพัง คนจะบอกให้ซื้อใหม่
แต่ไม่มีใครซื้อให้
เมื่อเรารุ่มร้อนใจ คนจะบอกให้ใจเย็น
แต่ไม่มีใครพาเราไปสงบจิตใจ
เมื่อลำบาก คนจะบอกว่าเดี๋ยวก็ผ่านไป
แต่ไม่มีใครยื่นมือมาช่วย
เมื่อเหนื่อยล้า คนจะบอกให้พัก
แต่ไม่มีใครให้เงินมาใช้
เมื่อเจอภัย คนจะบอกไม่ต้องกลัว
แต่ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน
เกิดมาเป็นคน เกิดคนเดียว ตายคนเดียว
ใครดีหรือไม่ดี แค่รู้ก็พอ
คนบางคนแค่เข้าใจก็พอ
ได้ยินอะไรมา แค่ฟังก็พอ
เรื่องบางเรื่องแค่มองก็พอ
จะหวังอะไรไปมากกว่านั้น
ในชีวิตประจำวัน เรามักจะได้ยินคำพูดจากคนรอบตัวที่พยายามให้กำลังใจ เช่น "กินยาแล้วหายเร็วๆ นะ" หรือ "เดี๋ยวก็ผ่านไป" แต่แท้จริงแล้ว การที่เราจะเผชิญกับความเจ็บป่วย ความผิดหวัง หรือความเหน็ดเหนื่อยนั้น เราต้องรับมือเองเป็นส่วนใหญ่ เพราะคนอื่นๆ ไม่ได้อยู่กับเราในทุกสถานการณ์ พูดง่ายๆ คือ เราต้องเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเองและปรับวิธีคิดเพื่อให้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากไปให้ได้ ความโดดเดี่ยวเป็นสิ่งที่หลายคนหวาดกลัว แต่ถ้าเราเข้าใจและยอมรับว่าการเกิดมาคนเดียวและตายคนเดียวคือเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เราจะสามารถมองเห็นคุณค่าของความเข้มแข็งภายในตัวเองมากขึ้น ลองเปลี่ยนการคาดหวังจากผู้อื่นเป็นการสร้างแหล่งพลังใจภายใน เช่น การฝึกฝนจิตใจให้นิ่ง การหาเวลาพักผ่อนอย่างแท้จริง การพูดคุยกับตัวเองอย่างอ่อนโยน หรือแม้แต่เขียนบันทึกความรู้สึก เพื่อคลายเครียดและเข้าใจตัวเองดีขึ้น นอกจากนี้ การตระหนักว่าสิ่งต่างๆ รอบตัว เช่น การรักษาสุขภาพ การวางแผนการเงิน หรือการจัดการความสัมพันธ์ ล้วนเป็นเรื่องของตัวเราเองที่จะต้องรับผิดชอบ จะช่วยให้เราไม่รู้สึกท้อแท้เมื่อไม่มีใครมาช่วยเหลือ พร้อมทั้งเปิดโอกาสให้เราเติบโตเป็นคนที่มีความมั่นคงทางอารมณ์มากขึ้น ท้ายที่สุด การเดินทางของชีวิตจะมีทั้งช่วงเวลาที่เงียบเหงาและช่วงเวลาที่มีเพื่อนร่วมทาง แต่สิ่งที่สำคัญคือการที่เรามั่นใจในตัวเอง มีความรักและเห็นคุณค่าของตนเองมากพอที่จะเดินหน้าไปข้างหน้าอย่างมีความสุข แม้ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า "เกิดคนเดียว ตายคนเดียว" ก็ตาม
ขออนุญาตใช้ภาพนะค่ะ ! ขอบคุณค่ะ … 🙏💖🥰