ในชีวิตนี้ ผมเคยเจอช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนไม่มีใครเห็นคุณค่าหรือเข้าใจในตัวเราเลย และนั่นก็เป็นช่วงเวลาที่ผมเริ่มเรียนรู้ว่าชีวิตเราไม่ได้สำคัญกับทุกคน แต่มันสำคัญกับแค่คนที่รักและเข้าใจเราเท่านั้น การรักษาคนที่ดีกับเรานั้นจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นมาก เพราะคนเหล่านั้นจะเป็นเสาหลักที่ช่วยให้เราผ่านพ้นเรื่องราวต่างๆ ได้ง่ายขึ้น แต่ในทางกลับกัน เราต้องรู้จักปล่อยวางกับคนที่ไม่เห็นค่าหรือไม่มีความเคารพในตัวเรา นั่นไม่ใช่เรื่องของความเสียใจ แต่มันคือการปกป้องตัวเอง การเป็นคนดีไม่จำเป็นต้องดีเกินจนทำให้ตัวเองไม่มีเกียรติ หรือไม่มีใครเกรงใจ บางครั้งการตั้งขอบเขตและแสดงความเข้มแข็งเมื่อจำเป็นเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อให้คนรอบข้างเห็นคุณค่าและเคารพในตัวเรา สุดท้ายแล้ว ชีวิตของแต่ละคนมีค่าในแบบของมัน และการเข้าใจว่าคนบางคนอาจจะไม่เห็นค่าหรือไม่เหมาะสมกับเรา ก็ช่วยให้เราโฟกัสในสิ่งที่มีความหมายและคุ้มค่ากับเวลาของเราได้มากขึ้น