การเห็นแมวข้างถนนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชุมชนเล็กๆ นั้นให้ความรู้สึกถึงความอบอุ่นและความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสัตว์อย่างแท้จริง ในประสบการณ์ส่วนตัวของผม เวลาที่แวะผ่านบริเวณหลังศาลวัดสุทธิแล้วเห็นแมวนั่งอยู่ในตะกร้า ผมรู้สึกเลยว่ามันไม่ได้เป็นเพียงแค่สัตว์จรจัดธรรมดา แต่มันคือส่วนหนึ่งของชุมชนที่เด็กๆ และคนแถวนั้นดูแลและรักอย่างจริงใจ เหมือนกับที่เรื่องเล่าในบทความนี้กล่าวถึง เจ้าตัวแมวชื่อ "ใบ" ที่ถูกเด็กๆ ให้ความรักผ่านการให้อาหารและเล่นด้วย สร้างความผูกพันที่ลึกซึ้งระหว่างมนุษย์และสัตว์ ผมเชื่อว่าเด็กแต่ละรุ่นที่เติบโตขึ้นในบริเวณนี้ มีความทรงจำที่ดีเกี่ยวกับ 'ใบ' และเรื่องราวน่ารักนี้คงส่งต่อกันไปไม่รู้จบ เพราะนอกจากจะสร้างความเพลิดเพลินแล้วยังเสริมสร้างความมีเมตตาต่อสัตว์และผู้อื่นในสังคม นี่เป็นตัวอย่างดีที่ชุมชนเล็กๆ สามารถดูแลสัตว์จรจัดในแบบของตัวเองได้อย่างอบอุ่นและยั่งยืน หากใครที่เคยผ่านหรืออยู่ใกล้วัดสุทธิ ลองแวะเอาข้าวหรือสิ่งของเล็กๆ น้อยๆ ไปให้น้องแมวเหล่านี้ดูนะครับ เพราะการตอบแทนความรักในแบบง่ายๆ แบบนี้ สามารถเปลี่ยนแปลงพื้นที่รอบตัวให้เหมือนบ้านที่ทุกชีวิตได้รับความรักได้อย่างแท้จริง