เพลง 'ปิดไฟใจลอย' ของจินตหราพูนลาภ ถือเป็นเพลงที่โดดเด่นในยุค 90 ซึ่งนำพาความรู้สึกเศร้าเหงาในช่วงก่อนนอนมาเล่าอย่างลึกซึ้ง ในฐานะคนหนึ่งที่เติบโตมากับเพลงไทยยุคนั้น ผมเองก็มีความทรงจำพิเศษกับเพลงนี้เพราะมันมักจะเล่นในช่วงที่ผ่อนคลาย ยิ่งเนื้อเพลงที่พูดถึงภาพหลอนและการถอนใจขณะปิดไฟ ยิ่งทำให้ผู้ฟังรู้สึกเข้าถึงอารมณ์เหมือนกับนั่งอยู่ในห้องมืดๆ มีเพียงเสียงเพลงและความคิดของตัวเอง ยังจำได้ว่าตอนที่เพลงนี้ดังใหม่ๆ เป็นช่วงที่เพลงรักแนวลึกซึ้งแบบนี้กำลังได้รับความนิยมมาก ความรู้สึกแอบสะอื้นตอนปิดไฟ หรือใจวังเวงคิดถึงใครสักคน เป็นเรื่องที่หลายคนเคยผ่านมา เช่นเดียวกับที่เนื้อเพลงบอกว่า "หวั่นอุ่นไอจะลืม" คือความหวั่นกลัวที่จะลืมคนสำคัญเมื่ออยู่คนเดียว นอกจากนี้ เพลงยังสะท้อนความรู้สึกเหงาและอารมณ์หวนหาอย่างละเมียดละไม ด้วยคำว่า "นอนใจลอยทุกคืน" หรือ "ยามดับไฟต้องเห็นใบหน้า" ซึ่งภาพเหล่านี้สัมผัสได้จริงจากประสบการณ์ของหลายคนที่เคยอยู่ในช่วงเวลาคล้ายๆ กัน เพราะฉะนั้นเพลงนี้จึงไม่ใช่เพียงแค่เพลงรัก แต่ยังเป็นเหมือนบทบันทึกความรู้สึกของช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต อีกอย่างที่น่าสนใจคือสไตล์การร้องและดนตรีของจินตหราพูนลาภที่มีเอกลักษณ์ เข้ากับเสียงดนตรีและธีมเพลงเศร้าได้อย่างลงตัว ทำให้เพลงนี้ยังคงถูกพูดถึงและฟังซ้ำได้แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้ว สำหรับใครที่ชอบเพลงยุค 90 หรืออยากสัมผัสบรรยากาศและวัฒนธรรมดนตรีไทยในช่วงนั้น เพลง 'ปิดไฟใจลอย' เป็นตัวอย่างที่ดีมาก ทั้งเนื้อหาที่กินใจและความรู้สึกส่วนตัวที่ผู้ฟังสามารถเชื่อมโยงได้ เรียกได้ว่าเป็นเพลงที่ช่วยสะท้อนความรู้สึกที่ลึกซึ้งของคนไทยยุคหนึ่งอย่างแท้จริง