Stamford Hospital (reading)

ถ้าเสิร์ชคำว่า “tammika” แล้วมาเจอโพสต์นี้ น่าจะกำลังอยากรู้ว่า Tammika Songkaeo (ธรรมิกา ทรงแก้ว) คือใคร และงานเขียนของเขาเป็นแนวไหน—สำหรับเราที่เพิ่งเริ่มอ่าน Stamford Hospital บอกได้เลยว่าโทนเรื่องค่อนข้าง “ดราม่าจิตวิทยา” และชวนอึดอัดแบบตั้งใจ เหมือนพาเราเข้าไปอยู่ในพื้นที่ปิดอย่าง “โรงพยาบาล” ที่ไม่ได้เป็นแค่สถานที่รักษา แต่เป็นฉากที่กดทับความคิด ความรู้สึก และความสัมพันธ์ในครอบครัวให้ชัดขึ้นเรื่อย ๆ ใน Stamford Hospital ผู้เขียนวางตัวละครหลักอย่าง Teresa ที่มีภาพลักษณ์ชีวิตดี (เรียน Harvard) แต่ภายในกลับมีช่องโหว่บางอย่าง และอีกฝั่งคือ Chris สามีที่เป็น asexual ซึ่งทำให้ไดนามิกความรัก/ความใกล้ชิดมันไม่เป็นไปตามภาพครอบครัวในอุดมคติ พอมีลูกสาว Mia เข้ามา ความ “ดูเหมือนพร้อม” ยิ่งตัดกับความว่างเปล่าข้างในแบบเจ็บ ๆ สิ่งที่เราชอบคือผู้เขียนไม่ได้รีบเฉลยหรือสรุปสวย ๆ แต่ค่อย ๆ คลี่ให้เห็นแรงกดดันจากบทบาทแม่ บทบาทภรรยา และความคาดหวังที่สังคมมีต่อครอบครัวหนึ่งครอบครัว ถ้าถามว่า Tammika เขียนแบบไหนในเล่มนี้: ภาษาอ่านลื่น เปิดเรื่องแล้วโยนดราม่าเข้ามาเร็ว ทำให้เราพลิกต่อแบบไม่รู้ตัว และ “โรงพยาบาล” ก็ถูกใช้เป็นสัญลักษณ์ได้ดีมาก—มันทั้งปลอดภัยและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เหมือนเป็นที่หลบหนี แต่ก็เป็นที่ที่ทำให้เราต้องเผชิญหน้ากับความจริงของตัวเอง ใครที่กำลังตัดสินใจว่าจะอ่านดีไหม เราว่าเหมาะกับคนชอบนิยายที่เน้นอารมณ์และความสัมพันธ์เชิงจิตวิทยา มีความหม่น มีคำถามเรื่องความเป็นแม่ ความเป็นคู่ชีวิต และความโดดเดี่ยวในครอบครัว ถ้าคาดหวังพล็อตหวือหวาหรือจบแบบฟีลกู้ด อาจไม่ใช่ทาง แต่ถ้าชอบงานที่อ่านแล้ว “หน่วง” และชวนคิด เล่มนี้ของ Tammika Songkaeo ตอบโจทย์มาก ๆ ทริคเล็ก ๆ ตอนอ่าน: เราชอบจดประโยคหรือซีนที่ทำให้รู้สึกอึดอัดไว้ แล้วกลับมาดูว่ามันสะท้อนอะไรในตัวละคร (หรือในเรา) เพราะเล่มนี้มีหลายช่วงที่เหมือนตั้งใจให้คนอ่านรู้สึกไม่สบายใจ—และนั่นแหละคือเสน่ห์ของมัน