ประโยค “ให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนเถอะ” เป็นสิ่งที่ฉันชอบพูดกับน้องๆ เวลานั่งเฝ้าดูเขาหลับหรือเดินตามฉันไปทั่วบ้าน มันเหมือนคำขอเล็กๆ ที่อยากอยู่ข้างกันนานที่สุด ทั้งที่ในความจริงเราไม่มีทางรู้เลยว่าเวลา 10 กว่าปีจะผ่านไปไวแค่ไหน พอคิดถึงตรงนี้ทีไร ใจมันหายทุกครั้ง แล้วก็ยิ่งทำให้ฉันอยากตั้งใจใช้ “ทุกวัน” ให้คุ้มที่สุด สิ่งแรกที่ฉันทำคือ “อยู่ด้วยกันแบบมีคุณภาพ” ไม่ต้องเป็นกิจกรรมใหญ่ แค่นั่งเป็นเพื่อนจริงๆ วางมือถือไว้ก่อน ลูบหัวเบาๆ คุยกับเขาให้เขารู้ว่ามีเราอยู่ตรงนี้ บางวันน้องแค่อยากนอนพิงขา บางวันอยากให้เกาหลัง จุดเล็กๆ พวกนี้ทำให้บ้านมันอบอุ่นขึ้นมาก อีกอย่างคือฉันพยายามสร้างความสุขที่ทำได้ทุกวัน เช่น เดินเล่นสั้นๆ แต่สม่ำเสมอ (โดยเฉพาะชิวาว่าที่ตัวเล็ก ควรระวังพื้นร้อนและสุนัขตัวใหญ่) หรือเล่นเกมง่ายๆ ในบ้านอย่างซ่อนขนมให้ดมหา เพื่อให้เขาได้ใช้สมองและลดความเบื่อ แล้วก็จะมี “เวลาประจำ” ของเรา เช่น ก่อนนอนต้องนั่งเป็นเพื่อน 5 นาที เป็นกติกาที่ทั้งคนทั้งหมารอคอย พอมีหลายตัว ยิ่งต้องจัดสมดุลให้ทุกคนรู้สึกว่าได้รับความรักเท่าๆ กัน ฉันใช้วิธีแบ่งเวลาส่วนตัวให้แต่ละตัวคนละนิด เช่น เรียกชื่อทีละตัวแล้วกอดทีละคน หรือแยกมุมสงบให้แต่ละตัวมีพื้นที่ของตัวเอง จะช่วยลดการแย่งความสนใจและทำให้บรรยากาศในบ้านสบายขึ้น ฉันยังให้ความสำคัญกับสุขภาพ เพราะอยากให้อยู่ด้วยกันให้นานที่สุด เท่าที่ทำได้คือเช็กฟัน เช็กน้ำหนัก สังเกตการกิน-การนอน และพาไปตรวจตามรอบ โดยเฉพาะช่วงที่เริ่มเป็นวัยผู้ใหญ่/สูงวัย ถ้าน้องเริ่มเดินช้าลง หอบง่าย หรือไม่ค่อยร่าเริง ฉันจะรีบจดอาการไว้เพื่อคุยกับสัตวแพทย์ สุดท้าย สิ่งที่ปลอบใจฉันได้เสมอคือความคิดนี้: แค่เราทำให้เขามีความสุขในวันนี้ก็พอแล้ว เพราะสุขของเค้า=สุขของเรา และถ้าวันไหนเขาเดินมานั่งข้างๆ เหมือนจะบอกว่า “ขอนั่งเป็นเพื่อนหน่อย” ฉันก็จะนั่งลงตรงนั้นทันที