เมื่อเราแก่ขึ้นผ่านประสบการณ์และอุปสรรคต่างๆ ในชีวิต หลายๆ ครั้งผมก็เคยรู้สึกว่าตัวเองต้องการสิ่งของหรือความสำเร็จเหมือนใครสักคน ช่วงเวลานั้นมันทำให้เราหมกมุ่นและทุกข์มากกว่าที่คิด เวลาผมคิดถึงคำว่า "อย่าไปอยากได้ของใคร" มันเหมือนคำเตือนหรือคำปลอบใจที่ช่วยให้เราหันมามองสิ่งที่มีอยู่ตรงหน้า และให้คุณค่ากับสิ่งเล็กๆ ที่ทำให้เรามีความสุขจริงๆ การไม่เพ่งเล็งชีวิตหรือความสำเร็จของผู้อื่นมากเกินไปช่วยลดความเครียดและทำให้เราโฟกัสกับตัวเองมากขึ้น อีกสิ่งหนึ่งที่ผมรู้สึกว่ามันช่วยได้จริงๆ คือการ "ส่องกระจก" ด้วยความตั้งใจ ไม่ใช่แค่ดูหน้าตา แต่เป็นการสะท้อนถึงตัวเอง เราจะเห็นข้อดีและข้อด้อยของเราอย่างตรงไปตรงมา บางครั้งการที่เรามัวแต่จะวิจารณ์หรือด่าคนอื่นอย่างแรง หมายความว่าเราอาจจะลืมส่องตัวเอง หรือแม้แต่ไม่ได้ยอมรับในความจริงของตัวเอง การรับรู้และยอมรับตัวเองนี้เองคือกุญแจสำคัญที่ทำให้เราหยุดสงสัยว่าคนอื่นจะคิดยังไง และเริ่มใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในแบบฉบับของตัวเอง ผมมองว่าการตั้งใจรู้จักตัวเองและไม่เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น จะช่วยให้เรามีจิตใจที่แข็งแรงและมีความสุขมากขึ้นในทุกๆ วัน สุดท้ายนี้ ผมอยากจะบอกว่าการใช้ชีวิตที่ดีไม่ได้แปลว่าจะต้องมีความเป็นเลิศเหนือใคร แต่คือการหาความสุขจากสิ่งเล็กๆ รอบตัวและรักตัวเองให้มากขึ้นจริงๆ