🍋😍パントマイムの先頭にはヴァーサナの力はありません。。。。👇

เวลาพูดถึง “คนมีอำนาจ” ฉันมักนึกถึงคำว่า “หัวโขน” ก่อนเลย เพราะหัวโขนทำให้คนดูใหญ่ขึ้นในสายตาคนอื่นได้จริง แต่สิ่งที่น่ากลัวคือ บางคนพอได้สวมแล้วกลับเผลอคิดว่าตัวเอง “ใหญ่กว่า” คนอื่น ทั้งที่ความจริงมันเป็นแค่บทบาทชั่วคราวที่วันหนึ่งก็ต้องวางลง ฉันเคยเจอคนประเภท “บ้าอำนาจ” แบบใกล้ตัว ตอนแรกดูธรรมดา พูดจาดี แต่พอมีตำแหน่ง/มีคนเกรงใจ เขาเริ่มใช้คำพูดกดคนอื่น มองคนรอบข้างไร้ศักดิ์ศรี และอารมณ์ขึ้นลงง่ายมาก เหมือนหลงระเริงกับหัวโขนที่สวมใส่ จนลืมไปว่าความน่าเชื่อถือจริงๆ มาจากการกระทำ ไม่ใช่จากเก้าอี้หรือยศ ถ้าวันไหนรู้สึกว่าตัวเองเริ่ม “เผลอหลงอำนาจ” ฉันใช้วิธีเช็กใจตัวเองด้วยคำถามสั้นๆ 3 ข้อ 1) เราฟังคนที่เห็นต่างด้วยความเคารพอยู่ไหม 2) เราใช้ “อำนาจ” เพื่อแก้ปัญหา หรือเพื่อเอาชนะคน 3) ถ้าวันนี้ถอดหัวโขนออกหมด เรายังเป็นคนที่คนอยากคบไหม และนี่คือคำคมสั้นๆ ที่ฉันชอบไว้เตือนใจ (โดยเฉพาะเวลาต้องทำงานร่วมกับคนที่ชอบใช้อำนาจ) - “หัวโขนทำให้คนเกรง แต่เมตตาทำให้คนศรัทธา” - “อย่าหลงระเริงกับสิ่งที่สวมใส่ เพราะวันหนึ่งต้องถอดออก” - “คนบ้าอำนาจชนะด้วยเสียงดัง แต่คนมีคุณค่าชนะด้วยความจริงใจ” - “อำนาจไม่ได้ทำให้คนสูงขึ้น ถ้าหัวใจยังต่ำเหมือนเดิม” ภาพยักษ์/ทศกัณฐ์ในชุดไทยโบราณที่หลายคนชอบแชร์ก็สะท้อนดีมาก—เครื่องทรงอลังการ แสงสีทอง เปลวไฟ และหัวกะโหลกสีทองมันดูยิ่งใหญ่ แต่ยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ยังเป็น “สัญลักษณ์” สิ่งที่ตัดสินคนจริงๆ คือความรับผิดชอบ การยับยั้งชั่งใจ และการให้เกียรติผู้อื่น สุดท้าย ฉันเชื่อว่าหัวโขนทำให้คนดูมีอำนาจได้ แต่ทำให้คน “มีค่า” ไม่ได้ ค่าของคนอยู่ที่ความเมตตา ความถ่อมตัว และการไม่ใช้ตำแหน่งไปทำร้ายใคร