เกือบไม่มีพระเอกแล้วมั้ยล่ะ!!

จากเนื้อเรื่องและประโยคสำคัญที่ว่า "ถ้าเอ่ยออกมา นิยายเรื่องนี้เราไม่มีพระเอกแน่ๆ" นั้น ทำให้ผมได้คิดว่าการเล่าเรื่องในยุครัชกาลที่ 1 มีความละเอียดอ่อนและเต็มไปด้วยข้อจำกัดทางประวัติศาสตร์และสังคม แม้ว่าพระเอกจะเป็นตัวละครหลัก แต่กลับต้องถูกล้อมกรอบด้วยข้อห้ามต่าง ๆ นั่นเอง ใน OCR ที่ได้อ่านนั้นมีการกล่าวถึงบุคคลสำคัญอย่าง หลวงอินทรเดชา ที่มีบทบาทชัดเจนในชีวิตของตัวละครเด็กชายคนหนึ่ง ซึ่งอาจจะเป็นพระเอกที่ต้องถูกซ่อนเร้นด้วยเหตุผลทางสังคมและการเมือง เช่นการที่ "มีแค่นามเดียวที่ห้ามเอ่ยถึงในช่วง ร.1" ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความซับซ้อนของตัวละครและเนื้อเรื่อง จากประสบการณ์ส่วนตัวในการอ่านนิยายสไตล์ประวัติศาสตร์ ผมพบว่านิยายที่เน้นเล่าเรื่องยุคเก่าด้วยเนื้อหาด้านการเมืองและความสัมพันธ์ในราชสำนัก มักจะต้องมีการเล่นกับข้อจำกัดต่าง ๆ เพื่อให้ตัวละครมีความสมจริงและเนื้อเรื่องยิ่งน่าติดตาม เพราะฉะนั้น การที่นิยายเรื่องนี้ทำให้เกือบไม่มีพระเอก คงเป็นกลยุทธ์การเล่าเรื่องที่น่าสนใจมาก นอกจากนี้ ผู้เขียนยังได้ใช้สำนวนและการเล่าเรื่องแบบที่ทำให้ผู้อ่านรู้สึกร่วมไปกับความกังวลและความไม่แน่นอนของตัวละคร ในฐานะผู้ติดตาม ผมจึงอยากแนะนำให้ผู้อ่านลองสังเกตและติดตามการเปิดเผยข้อมูลเล็กน้อยในแต่ละตอน เพราะมันอาจช่วยให้เราเข้าใจเบื้องหลังของตัวละครที่ดูเหมือนไม่มีตัวตนนี้ได้อย่างลึกซึ้งมากขึ้น สุดท้ายนี้ การที่นิยายเอ่ยถึงเรื่องราวของ "หลวงอินทรเดชา" และความรักแอบแฝง ทั้งยังต้องซ่อนริ้วรอยและชื่อที่ไม่ถูกพูดถึงในยุคนั้น ถือว่าเป็นการสร้างความตึงเครียดและความลึกลับที่ทำให้เรื่องราวน่าติดตามยิ่งขึ้น ลองคิดดูว่าหากพระเอกอย่างแท้จริงกลับถูกซ่อนเร้น งานวรรณกรรมนี้ก็จะมีความโดดเด่นในแง่ของการนำเสนอประวัติศาสตร์และจิตวิทยาตัวละครอย่างแท้จริง