การใช้เวลาแก้ไขตัวเองนั้นถือเป็นกระบวนการที่ต้องใช้ความอดทนและความตั้งใจจริง ในชีวิตจริง ผมเคยพบว่าการยอมรับว่าตัวเองยังไม่สมบูรณ์แบบและมีข้อผิดพลาดอยู่บ้าง เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมากกว่าการวิจารณ์ตัวเองอย่างรุนแรง จากข้อความในภาพที่ว่า “กูไม่ติใคร” และ “ยังจะมีบทเรียนให้เรียนรู้” นั้น สะท้อนถึงการไม่ตัดสินผู้อื่นและการเปิดใจรับบทเรียนชีวิตเสมอ ในฐานะที่เราเองก็ยังวุ่นวายกับหัวใจและความรู้สึกอยู่ การฝึกให้อภัยตัวเองในวันที่พลาดไปจึงสำคัญไม่แพ้กัน เพราะหากไม่ให้โอกาสตัวเองได้เรียนรู้และเติบโต เราก็อาจติดอยู่กับความผิดพลาดเหล่านั้นโดยไม่ก้าวหน้า สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ การ 'ช่างแม่ง' ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงความผิดชอบชั่วคราวหรือการไม่ใส่ใจในสิ่งที่ทำ แต่เป็นการปล่อยวางกับสิ่งที่เกินความควบคุม และไม่ปล่อยให้คำวิจารณ์ลบกระทบกับความรู้สึกตัวเองมากเกินไป เพื่อที่ตัวเราเองจะสามารถมุ่งเน้นไปที่การปรับปรุงและพัฒนาตนเองอย่างมีสติ สุดท้าย การเปลี่ยนแปลงตนเองคือเรื่องของการก้าวทีละน้อย เรียนรู้ที่จะรักและยอมรับตัวเองในแต่ละวัน พร้อมกับการเติบโตจากบทเรียนเก่า สิ่งนี้ทำให้เรามีความสุขและความสงบในใจมากขึ้น และนั่นคือสิ่งที่แท้จริงของการใช้เวลาแก้ไขตัวเองอย่างมีคุณค่า