การเดินหน้าในชีวิตแม้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบต้องใช้พลังใจอย่างมาก ผมเองเคยรู้สึกท้อแท้และหนักหนาสาหัสเหมือนที่ในภาพ OCR บอกไว้ว่า ทุกรอยย่ำก้าวที่ก้าวผ่านมันช่างหนักแทบขาดใจ แต่ก้าวเหล่านั้นก็มาจากใจที่ไม่ยอมแพ้ ทำให้ผมเชื่อว่าการเริ่มจากศูนย์ไม่ได้แปลว่าเราไม่มีค่า แค่ต้องค่อย ๆ เติมเต็มและแก้ไขตัวเองทีละนิด ในช่วงเวลาที่ล้มลง ก็เหมือนในข้อความ "เขาล้มยังมีคนคอยรับเอาไว้" มีคนที่พร้อมช่วยเหลือหรืออย่างน้อยก็เป็นแรงใจให้กัน แม้ทุกคนจะมีเวลาที่อยากจะ "ช่างแม่ง" บ้างแต่ถ้าเรายังยืนอยู่กับความรู้สึกนั้น แล้วเลือกเดินต่อเราจะได้เห็นว่าชีวิตไม่ได้หนักหนาอย่างที่คิด การใช้เวลาแก้ไขตัวเองในแบบที่ไม่เร่งรีบ แต่มั่นคงไปทีละก้าว คือสิ่งที่ผมอยากส่งต่อให้กับคนที่กำลังรู้สึกท้อ ความอดทนและการยอมรับว่าทุกก้าวเดินมาพร้อมกับความเจ็บปวดและความล้มเหลว จะทำให้เราเติบโตและแข็งแรงขึ้นอย่างแท้จริง ดังนั้นไม่ต้องกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ หรือรู้สึกว่าไม่มีอะไรดีเหมือนใครเขา เพราะทุกก้าวที่เดินมาเป็นเรื่องปกติและเป็นของเราเอง