เลือกอะไรดี ระหว่าง วิ่งหนี vs แก้ไข
วันนี้เราพร้อมมาเเชร์สิ่งที่เราเจอแล้ว บางคนอ่านแล้วคงอยากด่าว่าเราโง่ งี่เงา stupid😂 เราไม่ว่านะเพราะก็ stupid จริงๆ ทั้งก่อนหน้าและเส้นทางที่เรายังคงเลือกเดิน
เราเป็นคนโลกสวยมากต้องพูดแบบนี้ เพราะถูกสอนและอยู่ในสังคมที่ถูกจัดวางมาอย่างดี เราเข้าใจมาตลอดว่าเราคือคนสำคัญในครอบครัว เราเป็นความภาคภูมิใจ และการที่ได้สร้างความภาคภูมิใจและความสุขให้ครอบครัวนั้นทำให้เรามีความสุขมาก นั่นคือความสุขของเราที่เอ่อล้นเลยหล่ะ
จนวันนึงความเชื่อเราถูกทำลายลงด้วยคนที่ทำให้เราเชื่อแบบนั้น ตอนนั้นเราก็โตมากแล้วนะ ปี3 แต่เรากลับไม่สามารถรับมือกับมันได้เลย และนั่นทำให้ชีวิตเราดิ่งลงเรื่อยๆทางความรู้สึก โดยที่ออกไปไหนไม่ได้รอให้คนมาช่วยเปิดประตูให้เราออกไปอย่างเดียว และเราก็มัวแต่รอให้คนๆนั้นที่ทำให้เราเป็นแบบนี้มาเปิดประตูให้
เราเลือกแก้ไขแต่แก้ไม่ถูกจุด เพราะมัวแต่อยากจะแก้คนอื่นให้เขาต้องรู้สึกผิด ต้องมาขอโทษ เป็นเวลา 7 ปีเลย ทำให้เมื่อ 2-3 วันที่ผ่านมาเรากำลังจะหนีเพราะสุดท้ายพวกเขาก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องมาขอโทษหรือรู้สึกผิดอะไร มันมีแค่ตัวเราในวันนั้น
การหนีของเรา อยู่ในช่วงที่เรากำลังสร้างอะไรหลายๆอย่างไ ว้เพื่ออนาคตตัวเอง งานที่เรารักและมีแรงบันดาลใจ มี passion ที่จะทำมัน แม้จะเป็นช่วงที่สิ่งที่เราสร้างยังไม่ได้สร้างเงินอย่างที่หวังมากพอก็ตาม ติดขัดมากๆเลยแหละ กินแกลบแล้ว5555
ณ วันที่กำลังจะไป ตอนแรกเราคิดว่าจะไปเลยแบบไม่ต้องมีอะไรที่ต้องพูดกับคนในบ้านเเล้ว แต่เราตัดสินใจพูด พรั่งพรู ระเบิดสิ่งที่เราคิดออกไปทั้งหมดเป็นครั้งแรกเพราะถ้าเราไม่พูดไปมันก็จะติดอยู่ในใจเราไปตลอดอยู่ดี
เราบอกว่าเราหนี เราทิ้งโอกาสที่รอเราอยู่ข้างหน้า เพราะเราทนไม่ไหวที่จะต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ รู้ไหม คำตอบจากอีกฝ่ายก็ยังเหมือนเดิมคือ "ทำไมเราคิดแบบนั้น" มีแต่คำถามว่าทำไม จริงๆโมเม้นนั้นเราต้องเดินออกไปเก็บกระเป๋าเเล้วเดินออกจากบ้านเเล้วหล่ะ
แต่...อยู่ดีๆมันมีชุดคว ามคิดนึงเข้ามาระหว่างนั้น แว้บนึงจริงๆว่า แม่งเอ้ยที่ผ่านมัวรอให้เขารู้สึกผิด และขอโทษเราทำไมวะ เปลืองเวลาสุดๆ แล้ววันนี้ฉันกำลังเอาสิ่งที่ฉันทุ่มเทมาตลอด 5 ปีทิ้งไปทำอย่างอื่นเพราะหนีพวกเขาจริงๆหรอ
มันดูโง่มากสำหรับบางคนแน่ๆ เพราะเราเลือกอยู่ในที่ที่เราจะหนีต่อไป เพราะเรารักสิ่งที่เราทำมา แต่การกล้าพูดวันนั้นทำให้เราเลิกเอาความคิดและความประสาทแดกของคนอื่นมาใส่ตัว เมื่อไหร่ที่ฉันไม่พอใจ จากเดิมที่เราเงียบแล้วทำตัวซังกะตาย วันนี้เราพูดและปิดช่องรับมัน โฟกัสตัวเองและเริ่มวางแผนอนาคตตัวเองแบบจริงจังแล้ว
แม้จะช้ากว่าจะระลึกได้ และแม้ว่าตอนนี้รายได้จะติดลบ มีหนี้จากการกระทำขาดสติที่ผ่านมาเพียงเพราะคิดถึงคนอื่นมากไปจนทำเรื่องโง่ๆ เราจะผ่านมันไปให้ได้เเละเราเชื่อว่าสิ ่งดีๆจะต้องรออยู่ แม้ว่าอาจจะไม่ใช่ใน 2-3 เดือนนี้ก็ตาม
ส่งแรงใจให้เราด้วยนะ
#เล่าเรื่องในอดีต #lemon8ไดอารี่ #สู้ๆนะตัวเราเอง #ชีวิต #ประสบการณ์
การเลือกว่าจะ "วิ่งหนี" หรือ "แก้ไข" เป็นปัญหาที่หลายคนต้องเผชิญในช่วงเวลาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสนใจ ส่วนตัว ผมเคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนติดอยู่กับความเจ็บปวดในครอบครัวและความคาดหวังของคนอื่น จนทำให้รู้สึกดิ่งและสิ้นหวังเหมือนกัน เคล็ดลับสำคัญที่ผมค้นพบ คือการเริ่มจากการยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ไม่ต้องรีบร้อนหาทางออก เพียงแค่เปิดใจและพูดคุยกับคนที่เราไว้ใจได้ หรือแม้กระทั่งกับตัวเองในสมุดบันทึก บางครั้งการระบายความในใจออกมาอย่างอิสระก็ช่วยให้เห็นภาพปัญหาชัดเจนขึ้น จากนั้นค่อยๆ มองย้อนกลับไปว่าทำไมเราถึงรู้สึกอยากหนี หรือทำไมเลือกที่จะพยายามแก้ไขสิ่งที่เจอ การตั้งคำถามกับตัวเองเป็นเหมือนการเปิดประตูให้กับความเข้าใจและการเติบโต วิธีนี้ช่วยให้เราสามารถแยกแยะได้ว่าปัญหานั้นควรแก้ไขอย่างไร หรือควรเลิกยึดติดและปล่อยวางเพื่อเดินหน้าต่อได้อย่างไร ในประสบการณ์ส่วนตัวพบว่า การแก้ไขไม่ได้หมายถึงการเปลี่ยนแปลงคนอื่นเสมอไป แต่หมายถึงการปรับเปลี่ยนมุมมองของตัวเองและตั้งเป้าหมายของชีวิตให้ชัดเจนขึ้น เมื่อเราโฟกัสกับสิ่งที่เราควบคุมได้ เช่น การพัฒนาตัวเอง การสร้างงานที่รัก หรือการดูแลสุขภาพจิต ก็จะมีแรงบันดาลใจและพลังใจกลับมา แม้กระทั่งวันที่รายรับติดลบหรือมีหนี้สินจากความผิดพลาดในอดีต ก็ไม่ควรท้อแท้ เพราะทุกความล้มเหลวคือบทเรียนที่จะสร้างความแข็งแกร่งในวันข้างหน้า สิ่งสำคัญคือต้องอดทนและให้เวลาตัวเองได้ฟื้นฟู สุดท้าย อยากบอกว่าการเลือกหนีหรือแก้ไขไม่มีคำตอบที่ถูกหรือผิดอย่างเดียว ทุกคนมีวิธีรับมือกับความเจ็บปวดที่แตกต่างกัน ขอเพียงรู้จักฟังเสียงหัวใจตัวเองและใช้ความกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงในจังหวะที่เหมาะสม ขอบคุณที่แวะมาอ่านและขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังต่อสู้กับความท้าทายในชีวิตนะครับ
