หลังจากอ่าน “ขออยู่อย่างตัวประกอบที่ร่ำรวยล้นฟ้า” (หรือชื่อที่หลายคนคุ้นว่า “ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบผู้ร่ำรวย”) สิ่งที่รู้สึกชัดที่สุดคือฟีลนิยายทะลุมิติที่เริ่มจากความตั้งใจจะ “อยู่เงียบๆ ใช้ชีวิตรวยๆ” แต่โลกนิยายไม่ปล่อยให้ทำแบบนั้นจริงๆ ค่ะ จุดขายคือความย้อนแย้งระหว่างสิ่งที่นางเอก “วางแผน” กับสิ่งที่ “พล็อต” บังคับให้เจอ ทำให้อ่านแล้วมีจังหวะหมั่นไส้/เอ็นดูสลับกันไป พล็อตคร่าวๆ คือ นางเอกเป็นสาวออฟฟิศที่หลุดเข้าไปในนิยาย กลายเป็นตัวร้ายเกรดบีที่ตามต้นฉบับต้องตายตอนจบเพราะสามีเย็นชา นางเลยตั้งเป้าชัดมากว่าจะไม่เล่นบทเมียรัก ไม่แย่งชิงอะไร ขอเป็นเศรษฐีที่ใช้เงินวันๆ ให้สบายใจ แต่พอเริ่มขยับตัวเพื่อหนีเส้นเรื่อง กลับกลายเป็นไปกระตุ้นความยึดติดของฝ่ายชาย (โดยเฉพาะพระรอง/คนที่เข้ามาผูกบทกับนาง) จนเกิดอารมณ์ “กรงทอง” ตามที่เรื่องปูไว้ สิ่งที่อ่านแล้วรู้สึกสนุกคือความพยายามของนางเอกในการเอาตัวรอดแบบหัวหมุน ตั้งแต่คิดหาวิธีตัดความสัมพันธ์ ไปจนถึงทางเลือกที่ค่อนข้างแรงอย่างการทำลายชื่อเสียงตัวเอง (เช่น จ้างหนุ่มหน้ามนต์มาเป็นชู้) ซึ่งพออีกฝ่ายจับได้ว่ารู้ทุกอย่างและมองว่าเธอแค่ทำตัวเป็นเด็กดื้อ มันทำให้เคมีความดันระหว่างคู่หลักเด่นขึ้นมาก แนวนี้คนที่ชอบพระเอก/พระรองสายคุมเกม พูดน้อยแต่รู้ทัน น่าจะถูกใจ อีกพาร์ตที่น่าติดตามคือดราม่าหลังแต่งงาน—สามีพาผู้หญิงจากชายแดนกลับจวน และยังมีปมความสัมพันธ์กับองค์หญิงต่างแคว้นที่บานไปถึงเรื่องตำแหน่งฮูหยินเอก ตรงนี้ให้อารมณ์นิยายจีนโบราณเต็มๆ ทั้งจวนใหญ่ ศักดิ์ศรี ภรรยาเอกภรรยารอง และเกมการเมืองเบาๆ ใครชอบฟีล “นางเอกไม่ยอมเป็นเหยื่อ” น่าจะอ่านแล้วสะใจ เพราะนางเอกสายสู้ ไม่ได้ยอมเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว สำหรับคนที่กำลังหารีวิวเพื่อประกอบการตัดสินใจ: เรื่องนี้เหมาะกับคนชอบ 1) ทะลุมิติ/เกิดใหม่ในนิยาย 2) นางเอกตั้งเป้ารวยและเอาตัวรอด 3) ความสัมพันธ์แบบยึดติด-คุมเกม-หนีไม่พ้น และ 4) ดราม่าจวน/ตำแหน่งฮูหยินเอก ถ้าคุณชอบแนวอ่านเพลิน มีทั้งเกมจิตวิทยาและความหวงแบบหนักๆ เรื่องนี้ถือว่าตอบโจทย์ค่ะ