5 เหตุผลที่ทำไมพ่อแม่ควร“ขี้เกียจ”บ้าง

หลายคนพอเห็นคำว่า “ขี้เกียจ” จะนึกถึงความไม่รับผิดชอบ แต่สำหรับบ้านที่มีลูกแล้ว เรารู้สึกว่ามันมีเวอร์ชันที่ดีมาก คือ “ขี้เกียจแบบมีสติ” (พักอย่างตั้งใจ) ไม่ใช่ปล่อยปละละเลยนะคะ แต่เป็นการเลือกหยุดเพื่อไม่ให้พลังงานใจพัง แล้วสุดท้ายระเบิดใส่คนที่เรารัก สิ่งที่เราลองทำแล้วช่วยได้จริง คือแยกให้ออกว่า “งานจำเป็น” กับ “งานอยากทำให้เพอร์เฟ็กต์” เช่น จานกองไว้ก่อน 20 นาทีไม่ได้ทำให้บ้านพัง แต่การฝืนทำทั้งที่เหนื่อยมาก อาจทำให้เราเสียงดังกับลูกง่ายขึ้น พอเรายอมขี้เกียจแบบตั้งใจสักนิด กลับได้แม่/พ่อที่ใจเย็นกว่าเดิม ถ้าอยากเริ่มแบบไม่รู้สึกผิด ลองใช้กติกาง่ายๆ 3 ข้อค่ะ 1) ตั้งเวลาให้การพัก: พัก 5–10 นาทีแบบไม่ต้องคิดอะไร ใช้นาฬิกาจับเวลาได้เลย จะนอนเฉยๆ บนโซฟา/เตียงก็ได้ การ “ไม่ทำอะไรเลย” บางทีก็คือทำดีที่สุดแล้วสำหรับวันนี้ 2) เลือกพักที่เติมแบตจริง: บางวันเราเลื่อนมือถือแล้วเหนื่อยกว่าเดิม ลองเปลี่ยนเป็นจิบชากาแฟเงียบๆ ฟังเพลงเบาๆ หรือเล่นเปียโน/ดนตรีสั้นๆ แค่ 1 เพลง ให้สมองได้รีเซ็ต 3) เติมพลังด้วยของกินดีๆ: วันไหนล้าๆ เราชอบให้รางวัลตัวเองด้วยอาหารที่รู้สึกดีต่อใจ เช่น มื้อเล็กๆ ที่ชอบ (บางทีแค่ได้กินอะไรอร่อยๆ ก็เหมือนแบตกลับมาเต็มขึ้น) อีกอย่างที่เวิร์กมากคือ “ขี้เกียจเพื่อสอนลูก” ค่ะ เช่น ให้ลูกช่วยจัดกระเป๋า เก็บของ เล่นแล้วเก็บตามวัย เราไม่ได้ทิ้งให้ทำเองทั้งหมด แต่ถอยออกมานิดนึง คอยบอกขั้นตอน แล้วชมเมื่อเขาทำได้ บ้านจะค่อยๆ กลายเป็นทีมมากขึ้น ไม่ใช่แม่คนเดียวที่ต้องทำทุกอย่าง ถ้ากลัวว่าขี้เกียจแล้วงานจะท่วม ลองใช้วิธีเลือกทำ 1 อย่างพอ เช่น วันนี้ขอเก็บเฉพาะจุดที่อันตราย/เกะกะทางเดิน ที่เหลือพักไว้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยทำต่อก็ได้ค่ะ สุดท้ายอยากฝากว่า “ขี้เกียจ” ไม่ได้แปลว่าไม่รักบ้านไม่รักลูก บางทีมันคือการดูแลตัวเองเพื่อจะได้กลับไปกอดลูกด้วยใจที่นุ่มกว่าเดิม ถ้าวันไหนเหนื่อยมาก ลองให้สิทธิ์ตัวเองพักสั้นๆ แล้วค่อยเริ่มใหม่ค่ะ