# Teaching life lessons

บางช่วงของชีวิตเรามักได้ยินคำว่า “จน” แบบที่เหมือนเป็นตราประทับ ทั้งจากคนอื่นและจากความคิดของตัวเอง แต่ข้อคิดที่ฉันชอบมากคือ “จนแล้วสู้ด้วยเกียรติ ดีกว่านอนขี้เกียจให้คนหยามเหยียดว่าจน” เพราะมันไม่ได้บอกให้เราไปแข่งกับใคร แค่บอกให้เรา “ยืนด้วยตัวเอง” ให้ได้ สิ่งที่ฉันเรียนรู้คือ ต่อให้ไม่มีใครมาซัพพอร์ต ชีวิตก็ยังต้องเดินต่อ บางวันเราต้องยืนคนเดียว ล้มคนเดียว แล้วค่อยๆ ก่อร่างสร้างขึ้นมาใหม่ด้วยตัวคนเดียวจริงๆ มันเหนื่อยนะ แต่การขยันและพยายามคือทางเดียวที่ทำให้เราไม่ติดอยู่กับคำดูถูกเดิมๆ เวลารู้สึกท้อ ฉันจะใช้ 3 ประโยคนี้เตือนตัวเอง 1) วันนี้ทำได้แค่ไหนก็ทำไปก่อน ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย 2) เกียรติของเราคือความพยายาม ไม่ใช่คำชมของคนอื่น 3) คนที่พูดให้เราเจ็บ อาจไม่ได้จ่ายค่าใช้จ่ายในชีวิตเราแม้แต่บาทเดียว ถ้าอยาก “สู้แบบมีเกียรติ” ลองทำเป็นขั้นเล็กๆ ที่ทำได้จริงในชีวิตประจำวัน - ตั้งเป้าหมายรายวันง่ายๆ เช่น ทำงาน/เรียนให้เสร็จ 1 อย่าง ออกกำลังกาย 10 นาที หรือเก็บเงิน 20 บาท - ตัดนิสัยผัดวันประกันพรุ่งด้วยกติกา 5 นาที: บอกตัวเองว่าเริ่มก่อน 5 นาทีแล้วค่อยว่ากัน (ส่วนใหญ่พอเริ่มแล้วจะทำต่อได้) - จดรายรับรายจ่าย 7 วันแรกให้ได้ ก่อนค่อยปรับลดสิ่งฟุ่มเฟือยทีละรายการ - เลือกคบคนที่ให้พลังใจ และลดการเสพอะไรที่ทำให้หมดไฟ อีกอย่างที่สำคัญคือ อย่าเอาความขยันไปเทียบกับความสำเร็จของคนอื่น บางคน “ขยันเท่าเค้าแต่ก็ไม่รวยเท่าเค้า” เพราะต้นทุนชีวิตไม่เท่ากัน แต่ความสม่ำเสมอจะค่อยๆ พาเราไปในทางที่ดีขึ้นเอง สุดท้าย ถ้าวันนี้คุณรู้สึกว่าชีวิตหนักมาก ขอให้จำไว้ว่าการพยายามไม่ได้น่าอายเลย น่าอายกว่าคือการยอมแพ้เพราะกลัวคำคน แล้วปล่อยให้ตัวเองติดอยู่ที่เดิม สู้ไปทีละวันนะ—ฝ่าฟันมันไปให้ได้