การสวดโอ้เอ้วิหารรายเป็นศิลปะการท่องบทสวดที่มีความงดงามและแฝงความหมายลึกซึ้งซึ่งไม่ค่อยพบเห็นบ่อยในยุคปัจจุบัน สำหรับผมแล้ว การได้ฟังสวดโอ้เอ้วิหารรายครั้งแรกนั้นทำให้รู้สึกแปลกประหลาดแต่ก็เต็มไปด้วยความน่าสนใจ เพราะเสียงทำนองและจังหวะของบทสวดแตกต่างจากที่เคยได้ยินอยู่มาก ครั้งนั้น งานประชันกลอนสดที่มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ ถือเป็นเวทีที่เปิดโอกาสให้ผู้ที่สนใจได้สัมผัสกับความวิจิตรของบทสวดนี้อย่างแท้จริง โดยมีครูวัฒนะและครูเทวี บุญจับ ได้นำเสนอผ่านการแสดงสด ทำให้ผู้เข้าร่วมงานได้ซึมซับและเกิดแรงบันดาลใจในการศึกษาต่อ ต่อมา ผมมีโอกาสได้ร่วมงานค่ายแก้ววรรณกรรมครั้งที่ 2 ที่ซึ่งครูทั้งสองได้มาเผยแพร่ศิลปะการสวดนี้แก่เด็ก ๆ ทวีธาภิเศก เป็นการสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญ และสร้างแรงกระตุ้นให้เด็ก ๆ ได้หันมาตระหนักถึงคุณค่าของบทเพลงและวรรณกรรมไทยอย่างลึกซึ้ง จากประสบการณ์ตรงนี้ ผมอยากแนะนำให้ผู้ที่สนใจลองศึกษาและฟังโอ้เอ้วิหารราย ซึ่งไม่เพียงแต่จะเพลิดเพลินไปกับเสียงทำนองอันเป็นเอกลักษณ์ แต่ยังเป็นโอกาสในการเรียนรู้วัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ไทยที่ควรค่าแก่การอนุรักษ์และเผยแพร่ให้รุ่นหลังได้รู้จักต่อไป ท้ายที่สุด การที่ได้สัมผัสและเรียนรู้ศิลปะแบบนี้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง และเป็นเครื่องเตือนใจว่าศิลปะพื้นบ้านที่ลึกซึ้งและทรงคุณค่าควรถูกนำมาเผยแพร่และส่งต่อเพื่อเก็บรักษาไว้ในความทรงจำของสังคมไทยเรา