40+ ขอบ่นลูกสะใภ้ ขี้เกียจ ทำงานบ้าน
อายุก็เข้าเลข 40 กว่าแล้วค่ะ ชีวิตตอนนี้แทนที่จะสบายขึ้น กลับรู้สึกหนักกว่าเดิมอีก โดยเฉพาะเรื่องลูกสะใภ้ บอกตรงๆ ว่าเหนื่อยใจมากๆ นิสัยก็ไม่ได้แย่อะไรหรอกนะ แต่สิ่งที่รับไม่ค่อยได้คือความ “ไม่ช่วยเหลือ” อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ แต่ไม่เคยลุกมาทำงานบ้านเลย จานข้าวก็กินแล้ววางทิ้งไว้ ผ้าก็ถอดแล้วกองๆ เอาไว้ สุดท้ายเรานี่แหละที่ต้องเป็นคนเก็บ กวาด ถู ซ ัก ล้าง เหมือนเป็นแม่บ้านไปซะทุกเรื่อง
บางทีแอบน้อยใจนะคะ เหนื่อยมาทั้งวันก็อยากให้มีคนช่วยหยิบจับบ้าง แต่กลับกลายเป็นเราทำอยู่คนเดียวเงียบๆ ในใจก็ถามตัวเองว่าแบบนี้เราคิดมากไปหรือเปล่า หรือจริงๆ แล้วมันควรแบ่งๆ กันช่วย ไม่ใช่ปล่อยให้แม่สามีอย่างเราทำทุกอย่างอยู่แบบนี้ 🥲
เคยบอกลูกชายแล้วแต่ก็ไม่ดีขึ้นค่ะ เตือนตรงๆแล้วก็ไม่ดีขึ้น🥹
ใจจริงอยากจะบอกว่า การทำงานบ้านควรเป็นหน้าที่ร่วมกันของทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะในครอบครัวที่อยู่อาศัยร่วมกัน เพราะถ้าแบ่งเบากันอย่างเท่าเทียม จะช่วยลดความเครียดและความเหนื่อยล้าได้มาก จากที่ได้ลองพูดคุยกับลูกชายและลูกสะใภ้ ก็ยังประสบปัญหาเรื่องความไม่ช่วยเหลือและแบ่งหน้าที่กันทำ แม้จะเข้าใจว่าทั้งสองคนมีภาระของตัวเองอยู่ แต่ถ้าทุกคนได้วางแผนแบ่งเวลาทำงานบ้านอย่างชัดเจน อาจจะช่วยให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวดีขึ้นได้ เคล็ดลับที่แนะนำคือ ควรตั้งกฎหรือข้อตกลงร่วมกันเรื่องงานบ้าน เช่น สลับกันล้างจานหรือกวาดบ้านในแต่ละวัน การใช้ปฏิทินหรือโน้ตสั้นๆ วางไว้ในครัวก็ช่วยเตือนความจำได้ดี นอกจากนี้ ถ้าทุกคนมีความเข้าใจและเห็นใจกันมากขึ้น งานบ้านจะไม่กลายเป็นภาระที่ต้องรับผิดชอบคนเดียว กล่าวโดยรวม การเปิดใจคุยกันอย่างตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์ในครอบครัวจึงเป็นเรื่องจำเป็นมาก เพื่อให้ทุกคนได้รู้สึกว่าได้รับการสนับสนุนและไม่ถูกทิ้งให้อดทนเพียงลำพัง ทั้งยังช่วยเสริมสร้างความอบอุ่นและความสามัคคีในบ้านได้อย่างยั่งยืน
แล้วลูกชายคุณได้ช่วยทำมั้ยคะ บางทีการหวังให้ลูกสะใภ้ช่วยแต่ลูกชายคุณยังไม่ช่วยคุณเลยอ่ะ มันตลกอ่ะ