40+ ขอบ่นลูกสะใภ้ ขี้เกียจ ทำงานบ้าน
อายุก็เข้าเลข 40 กว่าแล้วค่ะ ชีวิตตอนนี้แทนที่จะสบายขึ้น กลับรู้สึกหนักกว่าเดิมอีก โดยเฉพาะเรื่องลูกสะใภ้ บอกตรงๆ ว่าเหนื่อยใจมากๆ นิสัยก็ไม่ได้แย่อะไรหรอกนะ แต่สิ่งที่รับไม่ค่อยได้คือความ “ไม่ช่วยเหลือ” อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ แต่ไม่เคยลุกมาทำงานบ้านเลย จานข้าวก็กินแล้ววางทิ้งไว้ ผ้าก็ถอดแล้วกองๆ เอาไว้ สุดท้ายเรานี่แหละที่ต้องเป็นคนเก็บ กวาด ถู ซ ัก ล้าง เหมือนเป็นแม่บ้านไปซะทุกเรื่อง
บางทีแอบน้อยใจนะคะ เหนื่อยมาทั้งวันก็อยากให้มีคนช่วยหยิบจับบ้าง แต่กลับกลายเป็นเราทำอยู่คนเดียวเงียบๆ ในใจก็ถามตัวเองว่าแบบนี้เราคิดมากไปหรือเปล่า หรือจริงๆ แล้วมันควรแบ่งๆ กันช่วย ไม่ใช่ปล่อยให้แม่สามีอย่างเราทำทุกอย่างอยู่แบบนี้ 🥲
เคยบอกลูกชายแล้วแต่ก็ไม่ดีขึ้นค่ะ เตือนตรงๆแล้วก็ไม่ดีขึ้น🥹
คำว่า “ลูกสะใภ้งานละเอียด” บางบ้านใช้ในความหมายว่าเขาชอบทำอะไรเป๊ะๆ ช้าๆ หรือเลือกทำเฉพาะแบบที่ตัวเองมั่นใจ แต่พอมาอยู่รวมกันจริงๆ มันเลยดูเหมือน “ไม่ช่วย” เพราะงานบ้านต้องทำทุกวันและต้องทันเวลา โดยเฉพาะโซนครัว—จานชามหลังมื้ออาหาร ถ้าไม่รีบเก็บก็รกและเหนื่อยใจมาก (บ้านเราเองก็เคยมีหม้อนึ่ง เตาแก๊ส ของวางเต็มครัว พอค้างคืนทีเดียวคือเช้าไม่อยากเข้าครัวเลย) สิ่งที่ช่วยได้คือแยกให้ชัดก่อนว่า “ไม่ช่วยเพราะขี้เกียจ” หรือ “ไม่ช่วยเพราะไม่รู้ระบบบ้าน/กลัวทำไม่ถูก/ทำแล้วโดนบ่น” บางคนเป็นสายงานละเอียด เลยไม่กล้าจับครัว กลัววางของผิดที่ กลัวทำหม้อ-เครื่องครัวพัง หรือเคยโดนทักแรงๆ มาก่อน เลยเลือกถอยเงียบๆ ไม่แตะอะไรเลย วิธีคุยที่พอได้ผล (ในมุมแม่สามี) คือคุยเรื่อง “ระบบบ้าน” ไม่ใช่คุยเรื่อง “นิสัยคน” เช่น แทนที่จะพูดว่า “ขี้เกียจ” ให้เปลี่ยนเป็น “แม่เหนื่อยแล้ว แม่อยากให้บ้านเรามีตารางช่วยกัน” แล้วเสนอข้อตกลงที่เล็กและวัดผลได้ เช่น - หลังทานข้าว: คนที่กินคนสุดท้ายช่วยเก็บจานเข้าซิงก์/ล้าง 10 นาที - งานครัว: แบ่งเป็น ‘ล้างจาน’ กับ ‘เช็ดเตา-เคาน์เตอร์’ เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งให้รับผิดชอบ - ผ้า: วางตะกร้าผ้าเฉพาะของคู่เขา และขอให้เอาลงตะกร้าให้เป็นที่ ไม่กองตามห้อง อีกอย่างที่สำคัญคือ “คุยกับลูกชายให้ทำเป็นทีม” เพราะถ้าพูดผ่านลูกชายแบบบ่นๆ เขาอาจแปลความผิดและไปกดดันภรรยา ทำให้ยิ่งตั้งการ์ด แนะนำให้ชวนคุยพร้อมกันแบบสั้นๆ เลือกเวลาที่อารมณ์นิ่ง ไม่ใช่ตอนเห็นจานกอง แล้วใช้ประโยคเชิงขอความร่วมมือ เช่น “แม่อยากให้ช่วยกันคนละนิด เพื่อให้ทุกคนอยู่สบาย” ถ้าลูกสะใภ้เป็นสายงานละเอียดจริงๆ ลองให้ “งานที่ชัดและจบเป็นชิ้น” เช่น เช็ดโต๊ะหลังมื้ออาหาร จัดของครัวเข้าที่ ตรวจแก๊ส-ปิดเตา (งานที่ต้องละเอียด) เขาอาจทำได้ดีและรู้สึกมีคุณค่า พอเริ่มได้ 1 งานแล้วค่อยขยายไปงานอื่น สุดท้าย ขอบเขตสำคัญมากค่ะ ถ้าเตือนแล้วไม่ดีขึ้น ลองลดการเก็บกวาดแทนเขาทั้งหมด (เท่าที่ไม่กระทบสุขอนามัย) เช่น แยกภาชนะของเขาไว้ให้เห็นชัด หรือกำหนดว่า “จานต้องลงซิงก์ก่อนนอน” เพื่อให้ทุกคนรับผิดชอบพื้นที่ร่วมกันจริงๆ ไม่ใช่ปล่อยให้แม่สามีเป็นแม่บ้านของบ้านทั้งหลังอยู่คนเดียว
แล้วลูกชายคุณได้ช่วยทำมั้ยคะ บางทีการหวังให้ลูกสะใภ้ช่วยแต่ลูกชายคุณยังไม่ช่วยคุณเลยอ่ะ มันตลกอ่ะ