บางช่วงของชีวิตเราจะรู้สึกเหมือน “ทำไมมันยังไม่ถึงคิวเรา” ทั้งที่พยายามเต็มที่แล้ว แต่พอโตขึ้นถึงเข้าใจประโยคที่ว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีเวลาของมัน” จริงๆ บางอย่างต้องใช้เวลาให้พอดี ถึงจะได้มาแบบไม่ฝืน และบางอย่างก็ต้องยอมปล่อยในเวลาที่เหมาะสมเหมือนกัน เวลาที่รู้สึกใจร้อน ฉันชอบเตือนตัวเองด้วยมุมมองนี้: ถ้าวันนี้ยังไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าไม่ดีพอเสมอไป แต่อาจยัง “ไม่ถึงเวลา” เช่น งานที่อยากได้ โอกาสที่รอ หรือความสัมพันธ์ที่หวังไว้ บางอย่างต้องรอให้เราพร้อมก่อน หรือรอให้สถานการณ์มันลงตัวก่อน แล้วมันจะมาแบบธรรมชาติ ไม่ต้องวิ่งไล่จนเหนื่อย อีกประโยคที่ช่วยประคองใจได้ดีคือ “ดีกับคนที่ดีกับเราก็พอ” ฟังดูเหมือนเห็นแก่ตัว แต่จริงๆ คือการตั้งขอบเขตให้ตัวเอง เราเคยเป็นคนทุ่มเทให้ทุกคน หวังว่าถ้าเราดี เขาจะดีตอบ สุดท้ายกลับเจ็บเพราะบางคนรับอย่างเดียวไม่เคยรักษาความรู้สึกเราเลย หลังจากนั้นฉันเลยเริ่มเลือก “ให้พอดี” กับคนที่เห็นค่าเรา และถอยออกมาจากคนที่ทำให้เราต้องพยายามอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าอยากเอาไปใช้จริง ลองทำ 3 อย่างนี้: 1) เช็กความคาดหวัง: เรากำลังเร่งอะไรอยู่ เพราะกลัวช้ากว่าคนอื่นหรือเปล่า ถ้าใช่ ลองกลับมาเทียบกับจังหวะชีวิตตัวเอง 2) ตั้งเส้นแบ่งความสัมพันธ์: ถ้าเราทักก่อนตลอด ขอโทษก่อนตลอด หรือเป็นฝ่ายประคองตลอด ลองหยุดดูว่าเขา “ดีกับเรา” แค่ไหน 3) ปล่อยอย่างมีสติ: บางอย่างไม่ใช่ของเราแล้วจริงๆ การปล่อยไม่ได้แพ้ แต่คือการคืนพื้นที่ให้สิ่งที่เหมาะสมกว่า ปิดท้ายด้วยคำคมชีวิตเด็ดๆ ที่ฉันชอบใช้เตือนใจ: - “ช้าไม่เป็นไร ขอแค่ยังไปต่อ” - “ทุกอย่างมีเวลาของมัน อย่ารีบจนลืมความสุขระหว่างทาง” - “ดีกับคนที่ดีกับเรา ก็พอแล้วสำหรับใจที่ต้องรักษา” หวังว่าข้อคิดพวกนี้จะช่วยให้วันหนักๆ เบาลงนิดนึงนะ บางทีสิ่งที่เรารอ อาจกำลังเดินทางมาในเวลาที่เหมาะสมพอดี