หลายครั้งที่ผมเลือกเก็บความรู้สึกเอาไว้โดยไม่เล่าให้ใครฟัง เพราะบางครั้งการพูดออกไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น และคนที่เข้าใจเราแท้จริงมีเพียงไม่กี่คนในชีวิตเหมือนที่คำคมเหล่านี้สะท้อนให้เห็น ผมเคยรู้สึกว่า ยิ้มมุมปากเป็นเหมือนการสื่อสารในแบบที่ไม่ต้องใช้คำพูด มันคือการแสดงออกถึงความเข้มแข็งและความสงบในใจในช่วงเวลาที่เจอสิ่งยากลำบาก จากประสบการณ์ ผมฝึกฝนหัวใจให้ยอมรับความทุกข์และเก็บความสุขไว้ในใจมากกว่าที่จะพูดออกมา เพราะบางรอยยิ้มที่เราแสดงออก ก็แค่อยากให้คนรอบข้างรู้ว่าเรายังยินดีที่จะเดินต่อไป แม้จะผ่านความเจ็บปวดและความเศร้ามาก็ตาม ผมพบว่าสุขหรือเศร้าที่เก็บไว้ไม่จำเป็นต้องเป็นภาระเสมอไป แต่เป็นแรงผลักดันให้เรามีความเข้มแข็งมากขึ้นในอนาคต บางครั้งการไม่เล่าเรื่องราวเหล่านั้นก็เป็นการให้เกียรติตัวเองและให้พื้นที่สำหรับการเติบโตทางอารมณ์อย่างแท้จริง