ขนมเช้าๆ

ถ้าพูดถึง “ขนมไทย” ที่หยิบมากินตอนเช้าได้แบบเพลินๆ ฉันยกให้ “ขนมเจาะหู” เป็นตัวท็อปเลยค่ะ บางพื้นที่จะเรียกดือแรหรือลีงอโตะแว (ชื่ออาจต่างกันตามท้องถิ่น) แต่เสน่ห์เหมือนกันคือสีออกน้ำตาลทอง เนื้อหนึบๆ เงางามนิดๆ เคี้ยวแล้วหอมหวานกำลังดี กินทีไรนึกถึงขนมโบราณที่ยังอยู่คู่บ้านเราเสมอ เวลาเลือกซื้อขนมเจาะหู ฉันจะสังเกตจาก 3 อย่างนี้ค่ะ 1) สี: ควรเป็นสีน้ำตาลทองสม่ำเสมอ ไม่ซีดเกินและไม่ไหม้ดำ 2) ผิวสัมผัส: ขนมที่ดีจะดูเงานิดๆ ไม่แห้งแตกมาก และไม่แฉะจนติดกันเป็นก้อน 3) กลิ่น: เปิดถุงแล้วควรมีกลิ่นหอมหวานธรรมชาติ ไม่มีกลิ่นเหม็นหืน (ถ้ามีกลิ่นน้ำมันเก่าๆ ฉันจะไม่ค่อยกล้ากิน) วิธีกินให้อร่อยขึ้น (แบบที่ฉันทำบ่อย) - กินคู่ชาร้อน/กาแฟดำ: ชาร้อนช่วยตัดหวาน ทำให้กินได้เรื่อยๆ โดยไม่เลี่ยน - อุ่นนิดเดียวก่อนกิน: ถ้าขนมเริ่มแข็งจากการทิ้งไว้ ลองอุ่นแบบเร็วๆ ให้พอนุ่ม จะทำให้กลับมาหนึบอร่อยขึ้น (ระวังอย่าอุ่นนานจนแห้ง) - แบ่งกินพอดีคำ: ขนมเจาะหูมักมาเป็นถุงพลาสติกหลายชิ้น ฉันจะเทใส่จานแล้วค่อยๆ หยิบ จะได้ไม่ติดมือและช่วยคุมปริมาณได้ด้วย การเก็บรักษาก็สำคัญค่ะ เพราะขนมไทยโบราณหลายชนิดถ้าโดนลมจะค่อยๆ แข็ง ฉันมักม้วนปากถุงให้แน่น หรือใส่กล่องปิดฝา แล้วเก็บไว้ในที่อุณหภูมิห้อง ไม่โดนแดดโดยตรง ถ้าซื้อมาเยอะจริงๆ ก็แบ่งเป็นถุงเล็กๆ จะหยิบกินง่ายและคงความนุ่มได้ดีกว่า สำหรับคนที่ยังไม่เคยลองขนมเจาะหู แนะนำให้เริ่มจากร้านที่ทำใหม่ๆ วันต่อวันค่ะ ได้เนื้อที่หนึบหอมแบบเต็มๆ แล้วจะเข้าใจเลยว่าทำไมขนมไทยชิ้นเล็กๆ สีน้ำตาลทองนี้ ถึงกลายเป็น “ขนมเช้าๆ” ที่หลายคนชอบไม่เปลี่ยนเหมือนกัน