ในฐานะคนที่โตมากับยุคเปลี่ยนผ่านจากอนาล็อกสู่ดิจิทัล ผมรู้สึกว่าวัยเด็กในช่วงปี 1992-1999 เป็นช่วงเวลาที่มีความพิเศษมาก ไม่เหมือนใคร เพราะเราได้สัมผัสสองโลกในเวลาเดียวกัน ตอนนั้นการเล่นซ่อนแอบและกิจกรรมกลางแจ้งยังเป็นเรื่องปกติ เราไม่ได้ติดโทรศัพท์มือถือหรืออินเทอร์เน็ตเหมือนเด็กรุ่นใหม่ พ่อแม่ก็ไม่ต้องโทรตามให้เรากลับบ้านบ่อยๆ เรามีอิสระในการใช้ชีวิตช่วงเยาว์วัยอย่างเต็มที่ ซึ่งช่วยสอนให้เรารู้จักรับผิดชอบและแก้ไขปัญหาด้วยตัวเองจากการลองผิดลองถูก ในขณะเดียวกันเราก็เริ่มเห็นการมาถึงของเทคโนโลยีดิจิทัล เช่น การเริ่มใช้คอมพิวเตอร์ อินเทอร์เน็ตในบ้าน และโทรศัพท์มือถือ นี่คือช่วงเวลาที่เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของเราอย่างสิ้นเชิง เราได้เรียนรู้และปรับตัวอย่างรวดเร็วเพื่อให้ทันโลกที่กำลังเปลี่ยนไป ผมคิดว่าสำหรับเด็กกลุ่มนี้ ความทรงจำอนาล็อกยังคงอยู่ในใจอย่างเหนียวแน่น และเป็นรากฐานที่ช่วยให้เรารับมือกับโลกดิจิทัลได้อย่างมั่นคง การที่เราเคยทำเรื่องสนุก ๆ และตลก ๆ ในวัยเด็กยังคงเป็นสิ่งที่สร้างความสุขและแรงบันดาลใจในชีวิตปัจจุบัน ถ้าคุณเป็นหนึ่งในคนที่เติบโตในยุคนี้ อย่าลืมเก็บรักษาความทรงจำดีๆ เหล่านั้นไว้ มันคือสมบัติที่มีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด และยังช่วยให้เราเข้าใจวัยรุ่นยุคใหม่ได้ดีขึ้นอีกด้วย