จากการศึกษาคำสอนในพุทธศาสนาโดยเฉพาะเรื่องสังขารและอริยสัจ จะเห็นได้ว่าความว่างเปล่านั้นไม่ได้หมายถึงการไม่มีอะไรเลย แต่เป็นการเข้าใจว่าสรรพสิ่งทั้งหลายล้วนเกิดจากเหตุปัจจัยและไม่มีตัวตนถาวรตรงตามที่ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจรับรู้ ประสบการณ์ตรงของผมกับการปฏิบัติธรรมพบว่า เมื่อตัดความยึดติดกับรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส และความคิด ความทุกข์ที่สะสมมาก็เริ่มคลี่คลายลง การเพ่งพินิจในสิ่งเหล่านี้และการปล่อยวางนำไปสู่ความสงบที่แท้จริงซึ่งในคำสอนเรียกว่าการเข้าถึงนิพพาน คำสอนเรื่อง "ไม่มีตา หู จมูก" ไม่ได้หมายความว่าเราขาดอวัยวะเหล่านี้จริง ๆ แต่เป็นการสอนให้เข้าใจว่าอวัยวะเหล่านี้ไม่มีตัวตนถาวร เราไม่ควรยึดมั่นถือมั่นในสิ่งที่รับรู้ผ่านอวัยวะเหล่านี้ เพราะหากยึดติดก็จะเกิดทุกข์ตามมา สำหรับผู้ที่กำลังเริ่มต้นปฏิบัติธรรม แนะนำให้ลองตัดความสนใจจากสิ่งเร้าภายนอกและสังเกตลมหายใจหรือความรู้สึกภายในตัวเอง การฝึกเจตสิกและสมาธิอย่างต่อเนื่องจะช่วยให้เข้าใจธรรมชาติของจิตและกายได้ชัดเจนขึ้น และลดการเกิดทุกข์ในชีวิตได้อย่างแท้จริง สรุปได้ว่า การเข้าใจสภาพ "ว่าง" หรือไม่มีตัวตนถาวรของสิ่งต่าง ๆ ตามคำสอนพุทธศาสนา ไม่เพียงช่วยให้เราหลุดพ้นจากความทุกข์ แต่ยังช่วยพัฒนาใจให้สงบและยอมรับความเปลี่ยนแปลงของชีวิตอย่างมีสติ