คุณวิเศษของพระ..คือละกิเลส
#คุณวิเศษของพระ ..คือละกิเลส
๑. จกฺขุนา สํวโร สาธุ
สาธุ โสเตน สํวโร
ฆาเนน สํวโร สาธุ
สาธุ ชิวฺหาย สํวโร ฯ ๓๖๐ ฯ
สำรวมทางตา เป็นการดี
สำรวมทางหู เป็นการดี
สำรวมทางจมูก เป็นการดี
สำรวมทางลิ้น เป็นการดี
Good is restraint in the eye.
Good is restraint in the ear.
Good is restraint in the nose.
Good is restraint in the tongue.
๒. กาเยน สํวโร สาธุ
สาธุ วาจาย สํวโร
มนสา สํวโร สาธุ
สาธุ สพฺพตฺถ สํวโร
สพฺพตฺถ สํวุโต ภิกฺขุ
สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจติ ฯ ๓๖๑ ฯ
สำรวมทางกาย เป็นการดี
สำรวมทางวาจา เป็นการดี
สำรวมทางใจ เป็นการดี
ภิกษุ ผู้สำรวมทุกทาง
ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวง
Good is restraint in deed.
Good is restraint in speech.
Good is restraint in thought.
Good is restraint everywhere
The bhikkhu restrained everywhere
Shall leave all sorrow behind.
๓. หตฺถสญฺญโต ปาทสญฺญโต
วาจาสญฺญโต สญฺญตตฺตโม
อชฺฌตฺตรโต สมาหิโต
เอโก สนฺตุสิโต ตมาหุ ภิกฺขํ ฯ ๓๖๒ ฯ
ผู้สำรวมมือ สำรวมเท้า
สำรวมวาจา
สำรวมกาย
ยินดีในการบำเพ็ญวิปัสสนา
มีใจเป็นสมาธิ
สันโดษอยู่เดียวดาย
ได้สมญาว่า ภิกษุ
He who is controlled in hand and foot.
He who is controlled in speech and body.
He who is with inward joy and settled mind.
He who is solitarily controlled-
Such a one they call a bhikkhu.
๔. โย มุขสญฺญโต ภิกฺขุ
ม นฺตภาณี อนุทฺธโต
อตฺถํ ธมฺมญฺจ ทีเปติ
มธุรนฺตสฺส ภาสิตํ ฯ ๓๖๓ ฯ
ภิกษุผู้สำรวมปาก
พูดด้วยปัญญา ไม่ถือตัว
ชี้แจงตำราและใจความถูกต้อง
ถ้อยคำของภิกษุนั้น
นับว่าไพเราะแท้
The bhikkhu who is well-controlled in tongue,
Who speaks with wisdom and without pride,
Who explains the text and its meaning-
Sweet indeed is his speech.
....
เมื่อได้ศึกษาบทความนี้ ผมรู้สึกซาบซึ้งกับแนวคิดเรื่องการสำรวมตนในทุกประการเพื่อความเป็นพระที่แท้จริงอย่างลึกซึ้งมากขึ้น ในชีวิตประจำวันของผมเอง การฝึกฝนให้รู้จักสำรวมตาทั้งในเรื่องการมองที่ไม่ยึดติด หรือสำรวมปากไม่พูดจาให้เกิดโทษหรือความฟุ้งเฟ้อ เป็นสิ่งที่ช่วยลดความวุ่นวายและความเครียดในใจได้จริงๆ เนื้อหาที่กล่าวถึงการสำรวมด้วยมือ เท้า วาจา และจิตใจนั้นสะท้อนให้เห็นว่าการบำเพ็ญวิปัสสนาไม่ใช่เพียงแค่การปฏิบัติตนภายนอก แต่เป็นการฝึกใจให้สงบและตั้งมั่น ไม่ยึดติดกับอารมณ์หรือความอยากต่างๆ ซึ่งทำให้พระภิกษุสามารถพ้นทุกข์ได้อย่างแท้จริง ผมยังชอบข้อความที่กล่าวถึงการพูดด้วยปัญญา ไม่นำความถือตัวมาแสดงออก เพราะสิ่งนี้ทำให้คำพูดของพระภิกษุมีอิทธิพลต่อผู้อื่นในทางที่ดีและน่าฟัง นอกจากนี้ การอธิบายตำราและแก่นธรรมอย่างชัดเจนยังเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผู้แสวงหาความรู้ทางธรรมะอย่างแท้จริง สิ่งที่ได้เรียนรู้จากบทความนี้คือ "พระไม่ได้เป็นผู้วิเศษเหนือธรรมชาติ แต่เป็นผู้ที่ลดละกิเลสได้มาก" นั่นคือความประเสริฐที่แท้จริง เป็นข้อคิดสำคัญที่ทำให้ผมตั้งใจที่จะนำหลักธรรมนี้ไปปรับใช้ในชีวิตส่วนตัว ทั้งในเรื่องการคิด การพูด และการกระทำ เพื่อความสงบและการพ้นทุกข์อย่างแท้จริง ท้ายที่สุด ความสำรวมตนที่ได้แบ่งปันในบทความนี้ไม่ใช่เพียงแนวคิดสำหรับพระภิกษุเท่านั้น แต่เป็นแนวทางที่บุคคลทั่วไปก็สามารถนำมาปรับใช้เพื่อชีวิตที่มีคุณภาพและมีสติปัญญามากขึ้นได้ด้วยเช่นกัน
