#ธรรมตัองทำ
#ธรรมต้องทำ ..ไม่ใช่จำเอาไปคุย
๖. ยถาปิ ภมโร ปุปฺผํ วณฺณคนฺธํ อเหฐยํ ปเลติ รสมาทาย เอวํ คาเม มุนี จเร ฯ๔๙ฯ
มุนีพึงจาริกไปในเขตคาม
ไม่ทำลายศรัทธา
และโภคะของชาวบ้าน
ดุจภมรดูดรสหวาน
ของบุปผชาติแล้วจากไป
ไม่ให้สีและกลิ่นชอกช้ำ
As a bee takes honey from the flowers, Leaving it colour and fragrance unharmed, So should the sage wander in the village.
๗. น ปเรสํ วิโลมานิ น ปเรสํ กตากตํ อตฺตนาว อเวกฺเขยฺย กตานิ อกตานิ จ ฯ๕๐ฯ
ไม่ควรแส่หาความผิดผู้อื่น
หรือธุระที่เขาทำแล้วหรือยังไม่ทำ
ควรตรวจดูเฉพาะกิจ
ที่ตนทำหรือยังไม่ทำเท่านั้น
Pay not attention to the faults of others, Things done or left undone by others, Consider only what by oneself Is done or left undone.
๘. ยถาปิ รุจิรํ ปุปฺผํ วณฺณวนิตํ อคนฺธกํ เอวํ สุภาสิตา วาจา อผลา โหติ อกุพฺพโต ฯ๕๑ฯ
วาจาสุภาสิต ของผู้ทำไม่ได้ตามพูด
ย่อมไม่มีประโยขน์อะไร
ดุจดอกไม้สีสวย แต่ไร้กลิ่น
As a flower that is lovely And colourful,but scentless, Even so fruitless is the well-spoken word Of one who follows it not.
๙. ยถาปิ รุจิรํ ปุปฺผํ วณฺณวนฺตํ สคนฺธกํ เอวํ สุภาสิตา วาจา สผลา โหติ สุกุพฺพโต ฯ๕๒ฯ
วาจาสุภาษิต ของผู้ทำได้ตามพูด
ย่อมอำนวยผลดี
ดุจดอกไม้สีสวย
และมีกลิ่นหอม
As a flower that is lovely, Colourful and fragrant, Even so fruitful is the well-spoken word Of one who practises it.
๑๐. ยถาปิ ปุปฺผราสิมฺหา กยิรา มาลาคุเณ พหู เอวํ ชาเตน มจฺเจน กตฺตพฺพํ กุสลํ พหุํ ฯ๕๓ฯ
เมื่อเกิดมาแล้วจะต้องตาย
ก็ควรสร้างบุญกุศลไว้ให้มาก
เหมือนนายมาลาการร้อยพวงมาลัย
เป็นจำนวนมากจากกองดอกไม้
As from a heap of flowers Many kinds of garlands can be made, So many good deeds should be done By one born a mortal.
๑๑. น ปุปฺผคนโธ ปฏิวาตเมติ น จนฺทนํ ตครมลฺลิกา วา สตญฺจ คนฺโธ ปฏิวาตเมติ สพฺพา ทิสา สปฺปุริโส ปวายติ ฯ๕๔ฯ
กลิ่นปุปผชาติ ก็หอมทวนลมไม่ได้
กลิ่นจันทน์ กฤษณา หรือดอกมะลิ
ก็หอมทวนลมไม่ได้
แต่กลิ่นสัตบุรุษ
หอมทวนลมไม่ได้
สัตบุรุษ ย่อมหอมฟุ้งขจร
ไปทั่วทุกทิศ
The perfume of flower blows not againts the wind, Nor does the fragrance of sandal-wood, Tagara andjasmine, But the fragrance of the virtuous blows against the wind The virtuous man pervades all directions.
....
จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้ศึกษาและปฏิบัติธรรมตามคำสอนพระพุทธศาสนา เห็นได้ชัดว่า "ธรรมต้องทำ" ไม่ได้หมายความแค่ฟังและจดจำคำสอนเท่านั้น แต่ต้องนำคำสอนเหล่านั้นไปใช้จริงในชีวิตประจำวัน เช่น ในข้อธรรมที่พูดถึงการที่มุนีพึงไปในเขตชุมชนโดยไม่ทำลายศรัทธาหรือทรัพย์สินของผู้อื่น เหมือนผึ้งที่ดูดน้ำหวานจากดอกไม้โดยไม่ทำลายกลิ่นและสีสัน นี่คือการแสดงออกถึงความเคารพและความเมตตาต่อผู้อื่น ในทางปฏิบัติ ผมพบว่าเมื่อนำหลักการนี้มาปรับใช้ เช่น ไม่ไปขุดคุ้ยข้อผิดพลาดของคนอื่น และพิจารณาแต่หน้าที่ตนเองอย่างเต็มที่ ทำให้มีความสุขและไม่ต้องพะวงกับเรื่องของคนอื่นมากเกินไป นอกจากนี้ การพูดคำดีและทำตามคำพูดนั้นสำคัญมาก เหมือนดอกไม้ที่สวยงามและมีกลิ่นหอมจริงๆ คำพูดที่ไม่มีการปฏิบัติย่อมไม่มีผลดี นี่สอนให้เราเน้นการลงมือทำ ให้คำพูดและการกระทำสอดคล้องกัน อีกข้อที่ผมประทับใจ คือการเปรียบเทียบการสร้างบุญกุศลเหมือนการร้อยมาลัยจากดอกไม้จำนวนมาก ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าชีวิตมนุษย์ที่มีเวลาจำกัด ควรทำความดีให้มากและหลากหลาย เหมือนการร้อยพวงมาลัยที่สวยงามและมีคุณค่า นอกจากนี้ การเปรียบเทียบกลิ่นของบุคคลผู้ประพฤติธรรมที่ดีว่าหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทิศทาง ถึงแม้กลิ่นดอกไม้จะไม่สามารถต้านลมเหมือนกันได้ สะท้อนความหมายว่า ความดีที่แท้จริงจะเป็นที่รู้จักและส่งผลดีไปไกลกว่าแค่สิ่งที่มองเห็นได้ชัด สำหรับใครที่ต้องการปฏิบัติธรรมอย่างมีประสิทธิภาพ ผมแนะนำให้เริ่มต้นจากการทำความเข้าใจธรรมะในชีวิตประจำวัน และนำคำสอนเหล่านี้ไปใช้จริงในทุกสถานการณ์ เช่น การเคารพผู้อื่น การรักษาคำพูด และตั้งใจทำความดีอย่างต่อเนื่อง สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้เกิดความสงบสุขในใจ และความสัมพันธ์ที่ดีในสังคมตามคำสอนของพระพุทธเจ้า
