สำหรับเรา “กินเหล้าเป็นเพื่อน” มันคือการเข้าสังคมแบบพอดี ๆ นั่งคุยกับเพื่อน ฟังเพลง ชนแก้วเบา ๆ แล้วกลับบ้านได้อย่างไม่ต้องมีดราม่า แต่สิ่งที่ยากกว่าการดื่มคือ “การรักษาขอบเขตตัวเอง” โดยเฉพาะเวลาบรรยากาศดี ๆ ไฟสวย ๆ แบบโบเก้ด้านหลัง อารมณ์มันพาไปได้ง่ายมาก สิ่งที่เราใช้เป็นหลักเวลาไปดื่มคือ ตั้งเป้าตั้งแต่ก่อนออกจากบ้านเลยว่าจะดื่มแค่ไหน เช่น 1–2 แก้ว หรือถ้าเป็นสายค็อกเทล/เครื่องดื่มสีอำพันก็จะจิบช้า ๆ ไม่เติมบ่อย เพราะของหวาน ๆ มึนไวโดยไม่รู้ตัว แล้วเราจะสลับน้ำเปล่าเสมอ (ช่วยให้ยังดูดี ยิ้มสวยได้ทั้งคืน ไม่หน้าเมา) และทำให้คุมสติได้ง่ายขึ้น อีกเรื่องที่ช่วยมากคือ “ดื่มให้มีมารยาทและความชัดเจน” เราจะไม่ยืมแก้วกัน ไม่รับแก้วจากคนที่ไม่สนิท และไม่ปล่อยให้เพื่อนแซวแบบลากไปหยอดคนอื่น เพราะสำหรับเรา ความสนุกไม่ได้เท่ากับการเจ้าชู้ไปทั่ว ถ้าคนข้าง ๆ เริ่มเชียร์ให้ทำอะไรที่เราไม่สบายใจ เราจะพูดตรง ๆ แบบนิ่ม ๆ ว่า “เราดื่มได้ แต่เราไม่เล่นแบบนั้นนะ” จบเลย ไม่ต้องอธิบายเยอะ ถ้าไปกับกลุ่มเพื่อนที่บางคนชอบเจ้าชู้ เราจะตั้งกติกาในใจว่า “เราเป็นคนละคนกับเขา” และเลือกอยู่ใกล้คนที่คุยแล้วสบายใจมากกว่า บางทีแค่นั่งคุยกับเพื่อนสนิท สั่งกับแกล้มเบา ๆ ก็สนุกแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำตัวให้เด่นด้วยการไปจีบใคร สุดท้าย ถ้ารู้ตัวว่าเริ่มมึน ให้หยุดก่อนเลย ไม่ฝืน ภาพลักษณ์ยังสำคัญนะ โดยเฉพาะเวลาแต่งตัวสวย ๆ ใส่เสื้อคอวีหรือกระโปรงลายจุด เราอยากให้คืนจบแบบจำได้ ไม่ใช่ตื่นมาพร้อมความรู้สึกผิด สำหรับเรา “กินเหล้าได้” คือความชิล แต่ “เจ้าชู้เหมือนเพื่อน” คือเส้นที่ไม่ข้าม เพราะความสัมพันธ์และความเคารพตัวเองมันคุ้มกว่าทุกแก้วจริง ๆ