จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าในความสัมพันธ์บางอย่าง ไม่จำเป็นต้องมีการปิดฉากอย่างชัดเจน การยอมรับว่าบางคนมาและไปโดยทิ้งความทรงจำที่เจ็บปวดหรือความทรงจำสั้นๆ เป็นเรื่องที่ช่วยให้จิตใจเราแข็งแรงขึ้น เวลาทำหน้าที่เป็นตัวกรองความรู้สึก บ่อยครั้งที่เราต้องหยุดและมองลึกเข้าไปข้างใน ว่าสิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่นั้น ก่อให้เกิดความเจ็บปวดหรือความเสียใจมากเกินไปหรือไม่ และถ้าใช่ ก็ถึงเวลาที่เราต้องปล่อยวาง เพราะไม่ใช่ทุกความสัมพันธ์จะมีจุดจบที่ชัดเจนเหมือนในนิยาย ยังมีบางความสัมพันธ์ที่ทำให้เรารู้สึกขอบคุณ แม้พวกเขาจะอยู่กับเราแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เพราะเขาเหล่านั้นทำให้เราเห็นคุณค่าและเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงที่ว่า "บางคนเป็นแค่ความทรงจำที่สร้างบาดแผล" แต่ก็เป็นบาดแผลที่ทำให้เราเติบโตขึ้นอย่างแท้จริง หลังจากนั้น ความรู้สึกเจ็บปวดก็จะค่อยๆ ลดน้อยลงจนเราเห็นว่าการเดินหน้าต่อไปเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเราเอง ในฐานะคนที่เคยเจ็บปวดมา ผมอยากแนะนำให้ทุกคนให้โอกาสตัวเองได้ทบทวนความรู้สึกอย่างลึกซึ้งและเลือกที่จะปล่อยวางเพื่อตัวเองจะได้มีความสงบในใจในที่สุด