“ຢ່າທໍ້ເດີ ພີ່ນ້ອງ” อย่าท้อเด้อพี่น้อง

ถ้าใครกำลังรู้สึกหมดแรง อยากบอกเหมือนกันว่า “อย่าท้อเด้อพี่น้อง” เพราะบางวันเราไม่ได้ต้องการคำสอนยาวๆ แค่คำสั้นๆ ที่จริงใจ ก็พอให้ใจมันพยุงตัวเองขึ้นมาได้แล้ว สำหรับฉัน คำนี้มักนึกถึง “หนูแดงสาวลาวขี้ดื้อ” แบบภาพจำของคนที่ดูดื้อๆ แต่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ดื้อในทางที่ดีคือ ถึงจะเหนื่อยก็ยังสู้ต่อ ถึงจะโดนปฏิเสธก็ยังลุกขึ้นใหม่ ที่สำคัญคือเขายังมีอารมณ์ขันกับชีวิตได้ นี่แหละที่ทำให้คำว่า “อย่าท้อ” ไม่ได้ฟังดูแข็งๆ แต่ฟังแล้วอบอุ่น เวลาที่ฉันท้อจริงๆ จะใช้วิธีเล็กๆ แบบนี้ช่วยประคองใจ (ทำตามง่าย ไม่ต้องเป๊ะ): 1) ลดเป้าหมายให้เล็กที่สุดก่อน บางทีเราไม่ได้ขี้เกียจ เราแค่ล้าจนสมองไม่อยากเริ่ม ฉันจะบอกตัวเองว่า “ทำแค่ 5 นาทีพอ” เช่น เก็บห้องแค่ 5 นาที อ่านหนังสือ 2 หน้า หรืออาบน้ำให้เสร็จ พอได้เริ่มแล้วมันจะไหลต่อเอง 2) เปลี่ยนคำพูดกับตัวเอง แทนที่จะพูดว่า “ทำไมฉันทำไม่ได้” ลองเปลี่ยนเป็น “วันนี้ฉันเหนื่อย แต่ฉันยังพยายามอยู่” ฟังดูเล็กน้อยแต่ช่วยลดการกดดันตัวเองมาก โดยเฉพาะวันที่ใจมันเปราะ 3) หาที่พึ่งแบบเร็วๆ ฉันจะเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง: ฟังเพลง 1 เพลง, เดินออกไปรับลม 10 นาที, หรือทักหาเพื่อนที่ไว้ใจสักคน แค่ได้คุยว่า “วันนี้ไม่ไหวเลย” ก็เหมือนยกของหนักลงจากอก 4) เขียนสิ่งที่ยังทำได้ 3 ข้อ วันที่รู้สึกแย่ เรามักลืมว่าตัวเองยังทำอะไรได้บ้าง ฉันจะจด 3 อย่าง เช่น “ตื่นมาได้, กินข้าวได้, ทำงานได้บางส่วน” มันช่วยให้เห็นว่าเรายังไม่พัง และยังไปต่อได้ สุดท้าย ถ้าคุณรู้สึกว่าตัวเองเป็นคน “ขี้ดื้อ” เหมือนหนูแดงสาวลาวขี้ดื้อ ก็อย่าเพิ่งมองเป็นข้อเสียเสมอไปนะ ดื้อกับความฝัน ดื้อกับการดูแลตัวเอง ดื้อกับการไม่ยอมแพ้—นี่แหละคือพลังเงียบๆ ที่พาเราไปถึงปลายทางได้ อย่าท้อเด้อพี่น้อง วันนี้พักได้ แต่ไม่ต้องเลิกนะ