ในการดำเนินชีวิตตามแนวทางพระพุทธศาสนา สิ่งหนึ่งที่สำคัญคือการตระหนักรู้ถึงความไม่เที่ยงของสิ่งรอบตัว ตามที่ปัญญานันทภิกขุได้กล่าวไว้ว่า บางทีมันก็ลืมตัว ลืมตน หรือที่เรียกว่าลืมคิดถึงความจริงของชีวิต หลายครั้งที่เรามีทรัพย์สินหรือความสุขชั่วคราว แต่ก็ลืมไปว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ได้เป็นของเราถาวร การติดยึดถือมั่นในสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ช่วยให้เราพ้นทุกข์ แต่กลับทำให้เกิดความทุกข์มากขึ้น ในชีวิตประจำวัน การปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นในทรัพย์สมบัติและสิ่งที่เป็นโลกียะ ทั้งหลายนี้เป็นการสร้างบุญบารมี ซึ่งบุญนี้เท่านั้นที่สามารถติดตามเราไปในภพเบื้องหน้าและช่วยให้เราถึงพระนิพพานได้ ลองคิดดูว่าเมื่อเรามีจิตใจที่ไม่ยึดติด การใช้ชีวิตก็จะคล่องตัวมากขึ้น และพร้อมที่จะรับมือกับการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ได้ดียิ่งขึ้น ผมเองได้มีโอกาสนำแนวคิดนี้มาปรับใช้ในชีวิต ปล่อยวางความต้องการที่ไม่จำเป็น และเน้นการปฏิบัติธรรมเพื่อสร้างปัญญาและเมตตา ความรู้สึกว่าชีวิตมีความหมายมากขึ้น แม้จะต้องเผชิญกับอุปสรรค แต่กลับรู้สึกสงบและมีความสุขในแบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ดังนั้น การเข้าใจธรรมชาติที่แท้จริงของชีวิตและการไม่ยึดติดในสิ่งชั่วคราวจึงเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยให้เราสามารถดำเนินชีวิตอย่างมีสติและสุขสงบตามรอยพระพุทธเจ้าได้อย่างแท้จริง