ในการปฏิบัติธรรมตามหลักพระพุทธศาสนา สิ่งที่สำคัญคือการเข้าใจว่า ‘กาย’ เป็นเรื่องของรูปธรรมที่ไม่ถาวรและไม่ควรยึดติด เพราะกายนี้จะเสื่อมและดับไปตามกฎของไตรลักษณ์ สิ่งที่เราควรฝึกฝนคือการเรียนรู้และยอมรับความจริงนี้ เพื่อให้สามารถปล่อยวางกายและโลกภายนอกได้อย่างแท้จริง ประสบการณ์ส่วนตัวของผมในการฝึกวิปัสนา พบว่าการปล่อยวางไม่ได้หมายความว่าเราจะเพิกเฉยต่อชีวิต แต่เป็นการเข้าใจและรับรู้ถึงความไม่เที่ยงของสิ่งต่างๆ ในชีวิต เมื่อใจได้รับการฝึกให้อยู่ในความสงบและความเป็นกลาง ใจก็สามารถปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นต่างๆ ได้ง่ายขึ้น จนสามารถพบกับความสงัดและความรู้สึกที่แท้จริงของใจ ซึ่งเป็นนามธรรมที่ไม่มีตัวตนเอง การฝึกให้ใจเป็นกลางนั้น ต้องอาศัยความสม่ำเสมอและความอดทน ไม่ว่าจะเป็นการนั่งสมาธิหรือการทำสมาธิในกิจวัตรประจำวัน ตัวผมเองพบว่า เมื่อใจเริ่มเป็นกลาง ผู้รู้ในตนจะปรากฏขึ้นมาเอง ทำให้เห็นสิ่งต่างๆ อย่างชัดเจนโดยไม่ถูกครอบงำด้วยอารมณ์หรือความคิดที่ผิดเพี้ยน อีกสิ่งหนึ่งที่ได้เรียนรู้คือ เมื่อถึงเวลาสุดท้ายของชีวิต ธรรมชาติจะเรียกร้องให้วางทุกอย่างลง เพราะเอาอะไรไปไม่ได้เลย สิ่งนี้สอนให้เราฝึกวางก่อนเวลานั้น เพื่อจะได้ไม่เกิดความทุกข์เมื่อต้องเผชิญกับการสูญเสียและความเปลี่ยนแปลง การรู้ใจตนเองและฝึกใจให้วางกาย วางใจ เป็นหนทางที่แท้จริงสู่การพ้นทุกข์และการเข้าสู่ธรรมะอย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่เพียงแค่การรู้จักคนร้อยคนเท่านั้น แต่คือการเข้าใจใจของตนเองเพียงคนเดียวอย่างแท้จริง