Our child is not loved by everyone!?
The sentence heard was heartbreaking... "Our child is not loved by everyone." 🥺
As mothers, we love you with all our hearts, but the outside world may not always look at our children the same way.
Sometimes you can be teased by your friends, compared relatives, or hurt words. 💔
I was hurt, but I wanted to teach you to understand the world and love yourself as much as possible.
What do you think of this sentence?
How do you deal with your feelings? "
# Our child is not loved by everyone # Human mother # Share your experiences # Raising children # Mom should know
ช่วงที่เราเริ่มยอมรับความจริงว่า “ลูกเราไม่ได้เป็นที่รักของทุกคน” ใจมันหวิวมากค่ะ โดยเฉพาะเวลาลูกโดนเพื่อนล้อ โดนแซวเรื่องหน้าตา น้ำหนัก สีผิว หรือโดนญาติๆ เปรียบเทียบกับเด็กคนอื่น เราเจ็บแทนแบบอธิบายไม่ถูก แต่พอมองอีกมุม มันเป็นโอกาสให้เราสอนลูกเรื่อง “คุณค่าในตัวเอง” และทักษะรับมือโลกจริงไปพร้อมกัน สิ่งที่เราลองทำแล้วเวิร์กคือ “รับความรู้สึกลูกก่อน” ไม่รีบสอน ไม่รีบแก้ปัญหา เช่นพูดว่า “แม่ได้ยินนะว่าหนูเสียใจ/โกรธ มันไม่โอเคเลยที่มีคนพูดแบบนั้น” แค่ประโยคนี้ลูกจะรู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างเขา จากนั้นค่อยถามต่อเบาๆว่า “หนูอยากให้แม่ช่วยยังไง” บางทีลูกแค่อยากให้กอด ไม่ได้ต้องการคำแนะนำยาวๆ ต่อมาคือ “แยกคำพูดคนอื่นออกจากตัวตนลูก” เราจะอธิบายให้ลูกฟังว่า คำพูดของคนอื่นคือความคิดของเขา ไม่ใช่ความจริงทั้งหมด เช่น “เขาอาจพูดเพราะอยากเด่น/อยากแกล้ง แต่ไม่ได้แปลว่าหนูไม่น่ารัก” (คำว่า “น่ารัก” ของแต่ละคนไม่เหมือนกันจริงๆ) แล้วช่วยลูกหา “จุดแข็ง” ของตัวเอง 2-3 ข้อ เช่น หนูใจดี ช่วยเพื่อน เก่งวาดรูป ตั้งใจเรียน เพื่อให้ลูกมีหลักยึดเวลาถูกบั่นทอน ถ้าสถานการณ์เป็นเพื่อนล้อที่โรงเรียน เราจะซ้อมประโยคสั้นๆ ให้ลูกใช้ได้จริง เช่น - “หยุดพูดแบบนั้นนะ เราไม่ชอบ” - “ถ้าจะคุยดีๆ ค่อยคุยกัน” แล้วเดินออกมา - “เราจะไปเล่นกับคนที่พูดดีๆ ด้วย” การซ้อมทำให้ลูกมั่นใจขึ้น และรู้ว่าการเดินออกมาไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่คือการปกป้องตัวเอง กรณีเจอ “ญาติเปรียบเทียบ” เราเลือกตั้งขอบเขตแบบสุภาพแต่ชัด เช่น “เด็กแต่ละคนโตไม่เท่ากันนะคะ เราอยากให้ช่วยชมเขามากกว่า เขาจะได้มั่นใจ” แล้วหลังจากนั้นค่อยคุยกับลูกว่า “สิ่งที่เขาพูดไม่ใช่มาตรฐานของหนู เรารักหนูในแบบที่หนูเป็น” อีกอย่างที่ช่วยมากคือเติมความอบอุ่นในบ้าน—ชมแบบเฉพาะเจาะจง (ไม่ใช่ชมลอยๆ) เช่น “แม่ชอบที่หนูพยายามเองจนเสร็จ” มากกว่า “เก่งจัง” และทำกิจกรรมที่ลูกถนัดให้เขาได้รู้สึกสำเร็จบ่อยๆ ความมั่นใจจะเป็นเกราะป้องกันคำพูดข้างนอก สุดท้าย เราเตือนตัวเองเสมอว่า ลูกทารก/เด็กๆ น่ารักในสายตาเราอยู่แล้ว แต่เขาไม่จำเป็นต้อง “ถูกใจทุกคน” ถึงจะมีคุณค่า ขอแค่เขารู้ว่าอย่างน้อยที่บ้านมีคนรักและเชื่อในตัวเขาเต็มหัวใจ ก็พอจะทำให้เขาโตไปแบบไม่หลงทางค่ะ
