เวลาลูกล้ม…ห้ามสอนเขาแบบนี้นะ!

บ้านไหนมีเด็กหกล้มบ่อย ๆ จะเข้าใจเลยว่า “เสี้ยววินาทีหลังล้ม” สำคัญมาก ไม่ใช่แค่ดูว่าถลอกไหม แต่เป็นช่วงที่ลูกกำลังตกใจและกำลังเรียนรู้ว่าโลกนี้ปลอดภัยแค่ไหน จากประสบการณ์เราเอง ถ้าผู้ใหญ่รีบตะโกน/ดุ/ทำหน้าตื่น ลูกจะร้องหนักกว่าเดิมทั้งที่แผลนิดเดียว แต่ถ้าเรานิ่ง ลูกมักจะตั้งสติได้เร็วขึ้น สิ่งที่เราลองทำแล้วช่วยได้ เวลาเด็กหกล้มคือ 1) ตั้งสติแล้ว “เช็กความปลอดภัยก่อน” เราจะรีบเข้าไปใกล้ ๆ ย่อตัวระดับเดียวกับลูก ดูว่าหัวกระแทกไหม มีเลือดไหม แขนขาบิดผิดรูปไหม ถ้ามีอาการผิดปกติ เช่น ซึม อาเจียน ปวดหัวมาก เดินกะเผลกไม่ยอมหยุด หรือร้องไม่หยุดนานผิดปกติ อันนี้ควรพาไปพบแพทย์ 2) ใช้เสียงนุ่มและคำสั้น ๆ ให้ลูกรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้ เช่น “แม่อยู่นี่นะ” “เจ็บไหม” “หายใจลึก ๆ ก่อน” เด็กเล็กบางคนยังพูดไม่เก่ง แค่เราช่วยเขาตั้งสติ เขาจะค่อย ๆ เล่าหรือชี้จุดที่เจ็บได้ 3) แทนคำห้าม/คำดุ ด้วยคำที่ยอมรับความรู้สึกก่อน แล้วค่อยสอนทีหลัง เช่น “ตกใจเลยเนอะ เจ็บนิดนึง” แล้วค่อยตามด้วย “เดี๋ยวเราดูแผลก่อนนะ” หรือ “ครั้งหน้าเดินช้า ๆ ตรงหญ้าลื่น ๆ นะ” วิธีนี้ทำให้ลูกไม่รู้สึกว่าถูกตำหนิ แต่ยังได้เรียนรู้ 4) ชวนลูกประเมินตัวเอง (ฝึกทักษะเอาตัวรอด) เราชอบถามว่า “ขยับนิ้วเท้าได้ไหม” “ลองงอเข่าดูได้ไหม” หรือ “อยากให้แม่กอดก่อน หรืออยากลุกเองก่อน” ลูกจะเริ่มรู้จักร่างกายตัวเอง และรู้ว่าขอความช่วยเหลือได้ 5) หลังเหตุการณ์ผ่านไป ค่อยคุยเรื่องบทเรียนแบบไม่ซ้ำเติม เช่น “เมื่อกี้ล้มเพราะวิ่งเร็วบนพื้นหญ้าใช่ไหม” “ถ้าจะวิ่ง เราไปวิ่งตรงพื้นเรียบ ๆ กัน” แล้วชมความพยายาม “เมื่อกี้ลูกพยายามลุกเอง เก่งมาก” ทริคเล็ก ๆ ที่ช่วยมากคือพยายามไม่ทำให้ “การล้ม” กลายเป็นเรื่องน่ากลัวเกินจริง เด็กหกล้มคือเรื่องที่เกิดได้ แต่คำพูดของเรานี่แหละที่ทำให้เขา “กลัวการลอง” หรือ “มั่นใจว่ามีคนคอยรับ” ใครมีประโยคปลอบลูกเวลาลูกล้มที่ใช้แล้วได้ผล มาแชร์กันได้นะคะ