夫だけど。。。 シングルマザーのように暮らしている。
夫がいる。。。 しかし人生のある時点で
私たちは一人で子育てをしているような気がしました。
二人の子供を持って以来、
人生は本当に同じではありません。
私たちは早く起きた。
子供のためにすべてを行う
家の中のすべてを処理します。
多分まで。。。
私たちはそれを忘れました
私自身も疲れています。
隣にいるはずの人。
私たちの意味ではあまりありません。
喧嘩しない
大きな問題ではありません。
ただ。。。 彼は決して知らなかった
私たちは毎日どれだけ努力しなければならないか。
だから、結局のところ
何でも一人でやることに慣れてきました。
沈黙に慣れろ。
「大丈夫?」と聞かれないことに慣れてください。
うちの子はかわいい。
僕らがまだ戦う理由は
しかし、心の奥底では、私は思った。
もし「本当に隣にいる人」がいたら、
そんなに疲れないでしょう。
こんな気持ちになったことがある人はいますか。。。
การเป็นแม่และภรรยาในเวลาเดียวกันไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อคุณรู้สึกเหมือนต้องรับบทเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ทั้งที่ยังมีสามีอยู่ด้วย นี่คือเรื่องราวที่สะท้อนความเหนื่อยล้าของผู้หญิงหลายคนที่ต้องตื่นเช้ามาทำทุกอย่าง ทั้งดูแลลูก ทำความสะอาดบ้าน และเตรียมอาหารให้ครบถ้วน โดยที่คนที่ควรจะอยู่ข้างๆ กลับแทบไม่มีส่วนร่วมในหน้าที่เหล่านี้ ความรู้สึกเหนื่อยในบทบาทนี้ไม่ได้มาจากลูกที่น่ารัก แต่เกิดจากการต้องรับผิดชอบทุกอย่างเพียงลำพัง ไม่มีใครคอยถามว่า "ไหวไหม" หรือแม้แต่แชร์ภาระร่วมกัน นั่นทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในความเงียบที่หนักหนากว่าเดิม แม้จะไม่มีปัญหาหรือความขัดแย้งใหญ่หลวง แต่ความไม่เข้าใจกันในความพยายามต่างๆ กลับแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ผมเองเคยรับรู้และเห็นคุณแม่หลายคนที่เผชิญปัญหานี้เหมือนกัน สิ่งที่ช่วยได้มากคือการสื่อสารกันอย่างเปิดเผยว่าทุกฝ่ายได้รู้ถึงภาระที่แท้จริงของกันและกัน บางครั้งสามีอาจไม่รู้ว่าภรรยาต้องเหนื่อยขนาดไหน ถ้าหากเปิดใจกันมากขึ้น จะช่วยแบ่งเบาภาระและเพิ่มความใกล้ชิดได้ การขอความช่วยเหลืออย่างตรงไปตรงมา และใช้เวลาคุณภาพกับสามีและลูก ๆ ก็ช่วยเติมพลังทางใจได้ เช่น การวางแผนแบ่งเวลาให้สามีได้มีส่วนร่วมในการดูแลลูกและงานบ้าน หรือแม้แต่การพูดคุยความรู้สึกของตัวเองอย่างสม่ำเสมอ ล้วนช่วยลดความรู้สึกโดดเดี่ยวในชีวิตคู่ สุดท้าย อย่าลืมดูแลตัวเองบ้าง บางทีการให้เวลากับตัวเองได้พักผ่อน ทำกิจกรรมที่ชอบ หรือหาเพื่อนพูดคุยแบ่งปันความรู้สึก ก็เป็นการเติมเต็มพลังและความสุขเล็กๆ ที่สำคัญมากสำหรับแม่ลูกสองที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้บนบ่าคนเดียว
