💻🤔 ปรับตัวยังไงเมื่อ ai ครองโลก

ไทยแลนด์ 0.4 เมื่อเรากลายเป็นพิพิธภัณฑ์อุตสาหกรรมโลก

ลืมคำว่าไทยแลนด์ 4.0 ที่เคยได้ยินไปก่อน

เพราะความจริงของปีนี้ คือเรากำลังถอยหลังเข้าสู่ยุค 0.4

ยุคที่เรากลายเป็นพิพิธภัณฑ์อุตสาหกรรมโลกที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีตกยุค

ในขณะที่เพื่อนบ้านเรากำลังวิ่งไปข้างหน้าเพื่อเป็นผู้ผลิตชิป

เรากลับยังภูมิใจกับการเป็นฐานการผลิตชิ้นส่วนรถยนต์สันดาปที่โลกกำลังจะเลิกใช้

การปิดตัวของโรงงานรถยนต์ญี่ปุ่นอย่าง ซูซูกิเมื่อช่วงปีที่ผ่านมาคือสัญญาณที่ทำให้เราต้องยอมรับความจริงว่า ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา เราเก่งเรื่องการประกอบรถน้ำมัน

แต่พอโลกเปลี่ยนไปใช้รถไฟฟ้า หรือ EV เกมก็เปลี่ยนทันที

เพราะชิ้นส่วนรถ EV น้อยกว่ารถน้ำมันครึ่งต่อครึ่ง และหัวใจคือแบตเตอรี่ กับซอฟต์แวร์

ซึ่งสองอย่างนี้ เราไม่ได้เป็นเจ้าของเทคโนโลยีเลย

เราจึงกลายเป็นฐานการผลิตที่หมดความจำเป็น

เรามักดีใจเวลาเห็นข่าวบริษัทยักษ์ใหญ่ขนเงินหมื่นล้านมาตั้ง Data Center

แต่ผมอยากชวนดูข้อมูลให้ลึกกว่านั้น

การตั้ง Data Center คือการเอาเซิร์ฟเวอร์มาตั้งเพื่อให้บริการคลาวด์

ข้อดีคือเน็ตเร็วขึ้น แต่มันจ้างงานน้อยมาก

Data Center หนึ่งแห่ง ใช้วิศวกรดูแลหลักสิบ หลักร้อยคนเท่านั้น

เทียบกับเพื่อนบ้านอย่างมาเลเซีย และเวียดนาม

ที่ดึงดูดการตั้งโรงงานผลิตชิปเซมิคอนดักเตอร์

โรงงานพวกนี้จ้างงานวิศวกรเป็นพันคน และถ่ายทอดเทคโนโลยีขั้นสูง

นี่คือจุดที่เพื่อนบ้านกำลังยกระดับคนของเขาให้เป็น ผู้สร้างนวัตกรรม

แต่เรากำลังดีใจกับการเป็นผู้ให้เช่าที่ดิน และผู้ซื้อบริการ

หนึ่งปัญหาที่ฉุดรั้งเราไว้ คือระบบการศึกษา

วันนี้โลกต้องการคนเขียน Prompt AI ต้องการวิศวกร Mechatronics ที่ซ่อมแขนกลได้

แต่ตลาดแรงงานไทยยังเต็มไปด้วยบัณฑิตสายบริหารและสังคม

ที่จบออกมาปีละแสนกว่าคน แต่หางานตรงสายไม่ได้

นี่คือความสูญเสียทางเศรษฐกิจมหาศาล

เด็กไทยไม่ได้ไม่เก่ง แต่ถูกระบบการศึกษาส่งไปผิดทาง

เหมือนเราส่งคนถือดาบไปสู้ในสงครามที่เขายิงเลเซอร์กันหมดแล้ว

ในการเลือกตั้ง 69

การกาบัตรครั้งนี้ จึงไม่ใช่แค่การเลือกคนที่มาแก้ปัญหาของแพง ค่าแรงถูก

แต่คือการเลือกคนที่มีวิสัยทัศน์พอที่จะรื้อโครงสร้างอุตสาหกรรม

ผู้นำที่กล้าบอกความจริงว่าโรงงานเก่าๆ จะไม่กลับมาแล้ว

และกล้าทุ่มงบประมาณเพื่อรีสกิลคนไทยขนานใหญ่

เปลี่ยนจากคนขันน็อตให้กลายเป็นคนคุมหุ่นยนต์

อ่านบทความ https://today.kasidate.me

#เศรษฐกิจ #เลือกตั้ง69 #memofeed

1/22 แก้ไขเป็น

เมื่อพูดถึงการเปลี่ยนผ่านสู่ยุค AI และเทคโนโลยีที่ยึดครองโลกในปัจจุบัน แล้วเห็นภาพได้ชัดว่าอุตสาหกรรมเก่าของไทยอย่างการผลิตชิ้นส่วนรถยนต์สันดาปเริ่มสูญเสียความสำคัญ ในฐานะคนทำงานและผู้ที่สนใจเรื่องเทคโนโลยี ผมขอแชร์ประสบการณ์และมุมมองส่วนตัวที่ผมเผชิญในชีวิตประจำวันเกี่ยวกับการปรับตัวในยุคนี้ การเรียนรู้เทคโนโลยี AI และการเขียนคำสั่ง Prompt กลายเป็นทักษะสำคัญ ซึ่งผมเองก็ได้เริ่มศึกษาวิธีการเขียน Prompt เพื่อช่วยให้การทำงานง่ายขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้น นอกจากนี้ ผมเห็นความสำคัญของการรีสกิลหรือการพัฒนาทักษะใหม่โดยเฉพาะด้านหุ่นยนต์และเมคาทรอนิกส์ (Mechatronics) เพราะในหลายสถานที่ทำงานเริ่มมีการใช้แขนกลและระบบอัตโนมัติทดแทนแรงงานคนแบบเดิม ช่วยให้ประหยัดเวลารวมถึงลดต้นทุน แต่ในทางกลับกัน ผมสังเกตว่าโอกาสในการฝึกอบรมและพัฒนาทักษะเหล่านี้ยังมีอยู่อย่างจำกัดในหลายพื้นที่ ทำให้บางคนยังต้องทนทำงานในตำแหน่งที่ใช้ทักษะแบบเดิมๆ อยู่ ทั้งนี้ ผมเห็นว่าการเปิดโอกาสให้แรงงานเข้าถึงการเรียนรู้เทคโนโลยีใหม่เป็นเรื่องที่สำคัญมาก เพราะจะช่วยให้คนไทยไม่กลายเป็นเพียงฐานการผลิตเชิงลบ หรือพิพิธภัณฑ์อุตสาหกรรมที่ล้าหลังเหมือนในภาพประเทศไทย 0.4 ที่กล่าวถึง นอกจากนี้ ผมยังมองเห็นว่าแม้การตั้ง Data Center ที่มีเทคโนโลยีสมัยใหม่ จะดูเหมือนเป็นสัญญาณที่ดี แต่ในแง่การจ้างงานและการถ่ายทอดเทคโนโลยีนั้นยังน้อยเมื่อเทียบกับการตั้งโรงงานผลิตชิป ซึ่งสามารถสร้างงานและพัฒนาคนได้มากกว่า นี่จึงเป็นสิ่งที่ประเทศไทยควรวางแผนและสนับสนุนอย่างจริงจังเพื่อไม่ให้เราตกขบวนโลก สุดท้ายนี้ ผมเห็นว่าในยุคที่อุตสาหกรรมโลกต้องการความสามารถด้าน AI และเทคโนโลยีขั้นสูงจริงๆ เรายังต้องปรับระบบการศึกษากันอย่างมากเพื่อให้เด็กและเยาวชนไทยเติบโตมาเหมาะสมกับความต้องการของตลาดแรงงานใหม่ ไม่ใช่เพียงแค่เข้าใจแต่การบริหารหรือสังคมเท่านั้น แต่ต้องเพิ่มโอกาสในสายวิทยาศาสตร์ วิศวกรรม และเทคโนโลยีด้วย เพื่อให้ไทยไม่น้อยหน้าชาติอื่น ๆ แล้วสามารถต่อยอดความสามารถของเราในยุคดิจิทัลนี้ได้อย่างเข้มแข็งและยั่งยืน