เลิกเรัยนแล้วมาหายายทวด

บางวันพอเลิกเรียน/เลิกงาน ฉันจะเลือก “กลับบ้านไปหายายทวด” ก่อนทำอย่างอื่น เพราะรู้สึกว่าความสุขของผู้ใหญ่คือเวลาเล็กๆ ที่เราแบ่งให้เขาจริงๆ ยายทวดมักพูดคำเดิมว่า “คิดถึงแหลน” แค่นั้นก็ทำให้เรารู้เลยว่า การไปหาไม่ได้ต้องมีของฝากแพงๆ ขอแค่ไปนั่งให้เห็นหน้า ได้คุย ได้จับมือ ก็มีความหมายมากแล้ว ถ้าใครกำลังคิดว่าจะไปหาแล้วทำอะไรดี ลองเริ่มจากกิจกรรมง่ายๆ ที่ฉันทำแล้วเวิร์กค่ะ 1) นั่งคุยเรื่องในอดีตให้ยายเล่าให้ฟัง ผู้ใหญ่มักมีเรื่องเล่าเยอะมาก ทั้งสมัยก่อน ครอบครัว หรือเรื่องสนุกๆ ตอนเป็นเด็ก เราแค่ตั้งคำถามปลายเปิด เช่น “ตอนยายสาวๆ ทำอะไรบ้าง” หรือ “สมัยก่อนบ้านเราเป็นยังไง” ยายจะเล่าเพลินและดูมีชีวิตชีวาขึ้น 2) ชวนทำอะไรเบาๆ ที่ไม่เหนื่อย เช่น นั่งดูรูปเก่าๆ ในมือถือ เปิดอัลบั้มให้ยายดู หรือช่วยจัดของเล็กๆ น้อยๆ ในบ้าน (อย่าจัดใหญ่จนยายตามไม่ทัน) บางบ้านฉันจะทำชาอุ่นๆ หรือผลไม้หั่นพอดีคำ นั่งกินไปคุยไป ฟีลอบอุ่นมาก 3) ถ้ามี “หลาน” ที่ต้องอ่านหนังสือ/เตรียมสอบ ให้ทำมุมเงียบๆ ร่วมกัน บ้านที่มีเด็กอ่านหนังสือ ลองจัดมุมอ่านที่แสงสว่างพอ เก้าอี้นั่งสบาย แล้วให้ทุกคนช่วยกันเงียบช่วงสั้นๆ เด็กจะโฟกัสดีขึ้น ผู้ใหญ่ก็รู้สึกว่าบ้านเป็นระเบียบ ไม่วุ่นวาย (บางครั้งแค่เรานั่งเป็นเพื่อน ก็ช่วยให้เด็กตั้งใจขึ้นเยอะ) 4) เช็กสุขภาพพื้นฐานแบบไม่กดดัน ถามไถ่เรื่องกินข้าว ยา ความดัน หรือการนอนหลับแบบนุ่มๆ ถ้ามีเวลาอาจช่วยจดตารางกินยาไว้ในกระดาษแผ่นเดียว ตัวโตๆ อ่านง่าย ยายทวดจะจำได้ดีขึ้น และเราก็สบายใจ สุดท้าย สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ “ความสม่ำเสมอ” มากกว่าความยิ่งใหญ่ บางทีไปหาแค่ 10-20 นาที แต่ไปบ่อยๆ ผู้ใหญ่จะรู้สึกไม่เหงา และเราก็ได้เก็บช่วงเวลาดีๆ ไว้กับยายทวดก่อนที่จะสายเกินไปค่ะ