คอนเสิร์ตสุดท้าย Cocktail

ถ้าใครเสิร์ช “ฤดูนี้ฉันกับกวาง ตราตรึงในใจ” แล้วรู้สึกเหมือนกัน เราเข้าใจมากๆ เพลงนี้เป็นหนึ่งในช่วงที่ทำให้ใจพังที่สุดในคอนเสิร์ตสุดท้ายของ Cocktail (เราเองดูผ่านหน้าจอ) ทั้งที่ก่อนเริ่มก็พยายามบอกตัวเองว่า “โอเคแหละ เตรียมใจแล้ว” แต่ความจริงคือพอถึงท่อนที่คุ้นหู น้ำตามันไหลแบบไม่ต้องสั่งเลย มันไม่ใช่แค่เพราะเพลงเพราะนะ แต่เพราะความทรงจำที่เพลงนี้พาเราย้อนกลับไปด้วย สิ่งที่ทำให้ “ตราตรึง” สำหรับเราคือบรรยากาศก่อนเพลงขึ้นและโมเมนต์หลังเพลงจบ ช่วงที่เขาพูดกันบนเวทีมันเหมือนเป็นการยืนยันว่า “นี่คือการลาจริงๆ” แล้วพอเห็นเขากอดกัน มันสะเทือนมากกว่าเดิมอีก เพราะมันไม่ใช่แค่การแสดง แต่เป็นความผูกพันของคนที่เดินทางมาด้วยกันนานๆ เรานั่งดูอยู่บ้านยังรู้สึกเหมือนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ถ้าอยากอินแบบเราน้อยลงนิด (หรืออยากเซฟหัวใจตัวเอง) ลองเตรียมตัวก่อนดู/ก่อนกดรีเพลย์แบบนี้ได้: 1) เตรียมน้ำกับทิชชู่ไว้ใกล้มือ—ฟังดูตลกแต่ช่วยจริง เพราะพอไหลแล้วมันหยุดยาก 2) อย่าดูตอนดึกมาก ถ้าเป็นคนคิดวนง่ายๆ เราเคยดูจบแล้วนอนไม่หลับ 3) ถ้าดูคนเดียวแล้วใจบาง ลองชวนเพื่อนที่เป็นแฟนวงเหมือนกันดูพร้อมกันหรือแชตไปด้วย ความรู้สึกจะถูกแชร์และเบาลงนิดนึง อีกอย่างที่อยากชวนทำคือ “เก็บความทรงจำ” ของเพลงนี้ในแบบของเราเอง เช่น เขียนสั้นๆ ว่าตอนฟังรู้สึกอะไร นึกถึงใคร หรือแคปช่วงเนื้อเพลงที่ชอบไว้ (สำหรับเรา แค่เห็นคำว่า Goodbye Cocktail ก็รู้สึกจุกแล้ว) เพราะพอเวลาผ่านไป เราจะกลับมาอ่านแล้วรู้ว่าตอนนั้นเรารักวงนี้ขนาดไหน สุดท้าย ถึงจะเป็นคอนเสิร์ตที่ดูผ่านหน้าจอ แต่มันก็มีความหมายมากจริงๆ เหมือนเราได้ไปส่งเขาในแบบของเราเอง และประโยคที่ลอยอยู่ในหัวตลอดคือ “เราจะคิดถึงพวกคุณ” ขอบคุณ Cocktail ที่ทำให้เพลงหนึ่งเพลงกลายเป็นความทรงจำที่ตราตรึงในใจขนาดนี้