โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักอย่าง

มีช่วงหนึ่งที่ฉันเจอเหตุการณ์เล็กๆ แต่สะเทือนใจมาก จนทำให้ประโยค “ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน” กลายเป็นเรื่องจริงแบบไม่ต้องพิสูจน์อะไรเลย บางวันเราคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยทำ เดี๋ยวว่างค่อยทัก เดี๋ยวพร้อมค่อยไปหา แต่พอเวลาผ่านไป กลับกลายเป็นว่า “โอกาส” มันไม่รอเรา ถ้าถามว่าความไม่แน่นอนสอนอะไรฉันบ้าง อย่างแรกคือมันสอนให้ “ให้คุณค่ากับคนที่รักและหวังดีกับเรา” จริงๆ ไม่ใช่แค่พูดว่ารักแล้วจบ แต่เป็นการใส่ใจในรายละเอียดเล็กๆ เช่น โทรกลับเวลามีสายไม่ได้รับ ตอบแชทแบบไม่ปล่อยหาย หรือถามสารทุกข์สุขดิบแบบจริงใจ เพราะบางครั้งคนที่เงียบไป ไม่ได้งอน…แต่อาจกำลังเหนื่อย และต้องการใครสักคนรับฟัง อีกอย่างที่ได้เรียนรู้คือ เราควรแยกให้ออกว่าใคร “หวังดีต่อเรา” กับใครที่แค่ “อยู่รอบๆ เรา” เวลาทุกอย่างราบรื่น คนรอบตัวจะเยอะมาก แต่วันที่เราล้ม หรือวันที่เราไม่มีอะไรให้ใคร ผลลัพธ์จะชัดเองว่าใครยังอยู่ คนที่หวังดีกับเราจริงๆ มักไม่ทำให้เรารู้สึกผิดกับการเป็นตัวเอง เขาจะอยู่ข้างๆ แบบไม่ต้องแลกอะไร และพร้อมเตือนในวันที่เราหลงทาง สำหรับคนที่กำลังหา “โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน คำคม” เพื่อเตือนใจ ฉันมีมุมคิดที่ใช้บ่อยเวลาจิตใจเริ่มไหลไปกับความกังวล: - ถ้ายังมีโอกาสพูดดีๆ กับคนสำคัญ ให้รีบพูดวันนี้ - ถ้ามีเรื่องค้างคา ให้เคลียร์ตอนที่ยังคุยกันได้ - ถ้าเรารักใครมากๆ อย่ารอให้พร้อมค่อยแสดงออก สุดท้าย ความไม่แน่นอนไม่ได้มีไว้ทำให้เรากลัว แต่มันเหมือนป้ายเตือนให้เราใช้ชีวิตแบบมีสติขึ้นนิดนึง ฉันเลยพยายามทำ 3 อย่างเป็นประจำ: 1) บอกรัก/ขอบคุณคนสำคัญให้บ่อยขึ้น 2) ลดการผลัดวันประกันพรุ่งกับเรื่องที่สำคัญจริงๆ 3) เลือกอยู่กับคนที่ทำให้เราสบายใจและเติบโต เพราะบางที “ไม่มีอะไรแน่นอน” ก็เลยยิ่งต้องแน่ใจว่าเราใช้เวลากับคนที่ใช่ และทำสิ่งที่มีความหมายกับใจเราจริงๆ