ถึงตัวฉันเอง

การมองย้อนกลับมาที่ตัวเองในวัย 35 ปีทำให้ผมได้ตระหนักถึงการนับถอยหลังของชีวิต ไม่ใช่แค่การนับวันเวลาที่ผ่านไป แต่เป็นการตั้งคำถามถึงคุณค่าของแต่ละวันที่เรายังมีโอกาสอยู่ร่วมกับคนที่เรารัก พ่อแม่ พี่น้อง หรือแม้แต่แฟน ทุกความสัมพันธ์เกิดขึ้นเพื่อเติมเต็มชีวิตให้สมบูรณ์แบบมากขึ้น แต่เราก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้ายที่เราได้อยู่ด้วยกัน ในชีวิตประจำวันที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและความเหน็ดเหนื่อย บางครั้งเราลืมไปว่าชีวิตมนุษย์เป็นเรื่องสั้นและเปราะบางเพียงใด การตระหนักว่าชีวิตคือการเดินทางที่มีขีดจำกัดทำให้ผมเริ่มมองหาวิธีใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างคุ้มค่า โดยไม่ปล่อยให้ความกลัวหรือความเสียใจมาทำลายความสุขในปัจจุบัน จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการมีสติและยอมรับความจริงของชีวิตช่วยให้ผมเห็นคุณค่าของทุกวันมากขึ้น ผมพยายามทำสิ่งที่รัก เก็บความทรงจำดีๆ กับคนที่สำคัญ และไม่ลืมหาเวลาทำสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุข ถึงแม้ว่าชีวิตอาจจะเหนื่อยและยากลำบาก แต่การตั้งใจใช้ชีวิตอย่างมีความหมายในทุกวัน คือวิธีเดียวที่จะทำให้เราไม่เสียใจเมื่อถึงวันที่ต้องลา ท้ายที่สุดนี้ ข้อคิดสำคัญที่ผมอยากแบ่งปันคือ อย่ากลัวความตาย แต่กลัวการจากลากับความเสียใจที่เราอาจไม่ทันได้พูดหรือทำ การเริ่มต้นดูแลตัวเองและคนที่รักตั้งแต่วันนี้ จะเป็นการสร้างความทรงจำที่ดีที่สุดที่ไม่มีวันเลือนหายไป